Αθήνα 25 Μαρτίου, γύρω στις 12 το μεσημέρι κατηφόριζα την Βασ. Σοφίας πηγαίνοντας στο γραφείο. Η παρέλαση πρέπει να είχε τελειώσει και αρκετός κόσμος κυκλοφορούσε με σημαιούλες στο χέρι. Ανάμεσα σε αυτούς και μια οικογένεια Ασιατών. Ο πατέρας κρατούσε το μικρό γιο του από το χέρι και ο μικρός με το άλλο ανέμιζε μια ελληνική σημαία και περπατούσε προσποιούμενος ότι κάνει παρέλαση.

Με αυτή την εικόνα πέρασα την πόρτα του γραφείου. Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι ίσως να μην είναι τόσο περιττές οι παρελάσεις όσο νόμιζα. Εφόσον δεν γίνονται με διάφορες φανφάρες, άρματα και πτήσεις αεροσκαφών στην ουσία τους ίσως κάνουν μερικούς "ξένους" να νιώσουν περισσότερο 'Ελληνες.

Σήμερα το πρωί διαβάζω στην Ελευθεροτυπία ότι ομάδα βατραχανθρώπων την ώρα της παρέλασης φώναζε διάφορα εμετικά συνθήματα (ανάλογα με αυτά που μας ανάγκαζαν να φωνάζουμε στην μονάδα τεθωρακισμένων στον Έβρο που υπηρέτησα) λίγα μέτρα μακριά από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Και κυρίως λίγα μέτρα μακριά από αυτή την Ασιατική οικογένεια.

Δεν γνωρίζω τι ποινές θα αποφασίσει ο στρατός για αυτή τους την ενέργεια. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι προσέβαλλαν αυτούς τους ανθρώπους που αποφάσισαν να κάνουν την χώρα μας σπίτι τους και να την αγαπήσουν. Γιατί, ανεγκέφαλοι, είναι μεγαλύτερη μαγκιά να γίνεις Έλληνας παρά να γεννηθείς και εσείς το μόνο σημαντικό που έχετε καταφέρει στην ζωή σας είναι απλά να γεννηθείτε...

Άκουγα προχθές τις ομιλίες των πολιτικών αρχηγών στην Βουλή και τις αντιρρήσεις της αριστεράς για την φορολόγηση των αποζημιώσεων από απόλυση καθώς και τις αντιδράσεις δημοσιογράφων και σωματείων. Δήλωναν πόσο αντιλαϊκό είναι ως μέτρο καθώς δεν γίνεται να φορολογείς κάποιον την στιγμή που απολύεται.

Καταρχήν κάτι που όλοι όσοι ασκούν κριτική αποφεύγουν να πουν είναι ότι οι αποζημιώσεις ήδη φορολογούνται με το ισχύων νομοσχέδιο. Για ποσά άνω των 20.000 ευρώ το κράτος φορολογεί το 20% αυτή την στιγμή. Το νέο φορολογικό νομοσχέδιο αυξάνει το αφορολόγητο κατά 30.000 ευρώ ανεβάζοντας το στα 50.000 ευρώ αποζημίωσης (όπως όλα δείχνουν). Οπότε είναι φανερό ότι ο μεροκαματιάρης που απολύεται κερδίζει από τον νέο τρόπο φορολόγησης.

Το υψηλό συντελεστή του 40% η κυβέρνηση τον προορίζει για τις αποζημιώσεις άνω των 150.000 ευρώ. Έχετε ποτέ υπολογίσει ποιοι δικαιούνται τέτοιου είδους αποζημιώσεις; Στο πολύ χρήσιμο εργαλείο υπολογισμού αποζημίωσης που είχε αναρτήσει η Ελευθεροτυπία πριν από ένα χρόνο μπορεί να διαπιστώσει κανείς το εξής:

- Για να πάρει κάποιος αποζημίωση 80.000 ευρώ περίπου θα πρέπει να εργάζεται κάπου πάνω από 21 χρόνια και οι ακαθάριστες μηνιαίες αποδοχές του να είναι 5.000 ευρώ.

- Για αποζημίωση λίγο πάνω από 100.000 ευρώ με τα ίδια χρόνια εργασίας το ακαθάριστο μηνιάτικο θα πρέπει να είναι 7.000 ευρώ.

- Για να πάρει κάποιος αποζημίωση πάνω από 150.000 ευρώ θα πρέπει να εργάζεται 21 χρόνια, τουλάχιστον, με ακαθάριστες μηνιαίες αποδοχές 10.000 ευρώ.

Οι κατηγορίες αυτές των εργαζομένων σίγουρα δεν αποτελούν την μεσαία τάξη των εργαζομένων αυτής της χώρας αλλά τα υψηλόβαθμα στελέχη. Αν μάλιστα υπολογίσει κανείς ότι το μεγαλύτερο ποσοστό απολύσεων αφορά εργαζόμενους με 10ετή προϋπηρεσία στην εταιρία τους κάντε τον υπολογισμό για να δείτε τι μισθό πρέπει να έχουν για να πάρουν ποσά άνω των 100 - 150.000 ευρώ.

Τι άδικο βλέπει κανείς σε αυτό; Προσωπικά, τίποτα...

[Ανανέωση] Σύμφωνα με δήλωση του Υφυπουργού Οικονομικών Φίλιππου Σαχινίδη, το αφορολόγητο αυξάνεται στα 60.000 ευρώ και ο ανώτερος συντελεστής (για αποζημιώσεις πάνω από 150.000 ευρώ) θα είναι 30% αντί για 40%. Προσωπικά θα τον ήθελα στο 45%...

Αφορμή για το παρακάτω ποστ μου έδωσε μια συζήτηση που άνοιξε πριν λίγο στο Twitter. Για να κάνω και την σχετική... αποποίηση ευθύνης, τα παρακάτω αφορούν την καθαρά προσωπική μου οπτική για το θέμα των υπαλλήλων της Βουλής.

Εντός του κοινοβουλίου υπάρχουν, ουσιαστικά 2 κατηγορίες υπαλλήλων. Αυτοί που προσλαμβάνονται για να καλύψουν τις λειτουργικές ανάγκες της Βουλής σαν κτηρίου και λειτουργιών και αυτοί που προσλαμβάνονται για να καλύψουν τις ανάγκες των κοινοβουλευτικών παρατάξεων (γραμματείς κοινοβουλευτικών ομάδων κ.τ.λ).

Ξεχωρίζω αυτές τις κατηγορίες γιατί θεωρώ: Ότι οι πρώτοι πρέπει να προσλαμβάνονται ως μόνιμο προσωπικό μέσω ΑΣΕΠ και μόνο ενώ η δεύτερη κατηγορία πρέπει να αποτελεί ξεκάθαρη επιλογή των κομμάτων και να εργάζονται ως μετακλητοί υπάλληλοι, για όσο χρόνο τους έχει ανάγκη η κοινοβουλευτική τους ομάδα, χωρίς δικαίωμα μονιμοποίησης.

Η Βουλή για χρόνια λειτουργεί λανθασμένα στο θέμα αυτό και θεωρώ ότι πέρα από τις αποφάσεις του Προέδρου της Βουλής, ένα πρώτο βήμα για να ξεδιαλύνει το τοπίο είναι να ξεκαθαριστούν και όσα ανέφερα παραπάνω.

Τελικά ο Παπανδρέου είπε όσα όλοι γνωρίζαμε εδώ και χρόνια αλλά ελάχιστοι τολμούσαμε να τα παραδεχθούμε. Ζούσαμε με τον μύθο της ανεξαρτησίας. με τον μύθο ότι μπορούμε να ξοδεύουμε - και σαν κράτος και ατομικά - τα διπλά από αυτά που βγάζαμε χωρίς επιπτώσεις, τον μύθο ότι είχαμε κράτος. Το μύθο ότι, οτιδήποτε και αν κάναμε την τελευταία στιγμή θα μας έσωζε η θεά τύχη ή ένας από μηχανής θεός γλυτώνοντας τις επιπτώσεις.

Μια ομιλία αρκεί, όμως, για να βγάλει τα κεφάλια μας από την άμμο; Αρκεί για να μας κάνει να καταλάβουμε ότι στο ναυάγιο αυτής της χώρας είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι; Αυτό νομίζω ότι θα το δούμε στην πορεία. Γιατί, σήμερα, περισσότερο από ποτέ πρέπει να ξεκινήσουμε να χτίζουμε τα πάντα από την αρχή. Την διαφάνεια στο δημόσιο βίο, την σχέση πολιτών - πολιτικών, την σχέση κράτους - πολιτών, τον τρόπο που θέλουμε να λειτουργεί το κράτος και τον τρόπο που πρέπει να λειτουργούμε όλοι μαζί σαν κοινωνία.

Πρέπει να βάλουμε την χώρα και τους εαυτούς μας σε beta version και να επανεξετάσουμε τα πάντα. Ίσως να είναι ο μόνος τρόπος...