Σήμερα το μεσημέρι βιαζόμουν απίστευτα και για καλή μου τύχη, βρίσκω ταξί που η οδηγός του δεν απεργούσε. Κατηφορίζοντας την Σόλωνος δυο συνάδελφοι της με ξηλωμένα τα καπέλα (προφανώς απεργοί) καταλαβαίνουν οτι έχει πελάτη και μας προσεγγίζουν από δίπλα.

Αποτέλεσμα μέχρι την συμβολή με Ιπποκράτους - όπου και κατέβαινα - δεν έφυγαν λεπτό από δίπλα μας κορνάροντας και βρίζοντας την συνάδελφό τους. Την ώρα που πλήρωνα, δε, ο ένας εξ αυτών τράβηξε χειρόφρενο και βγήκε έξω με άγριες διαθέσεις. Οι φωνές οι δικές μου αλλά και των περαστικών, μάλλον αποσόβησαν τα χειρότερα.

Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω τον τραμπουκισμό ορισμένων απεργών. Όσο είναι δικαίωμα του καθενός να απεργήσει άλλο τόσο είναι και να μην. Στο παρελθόν - ειδικά απο οδηγούς ταξί - έχουμε δει τα χειρότερα. Προπηλακισμούς, σπασίματα αυτοκινήτων, ξυλοδαρμούς. Και όλα αυτά γιατί;

Είναι κοινό μυστικό μεταξύ των επαγγελματιών του κλάδου ότι υπάρχει σχέση διαφθοράς μεταξύ του σωματείου τους και των μαντράδων με αποτέλεσμα πολλές διεκδικήσεις τους κατά το παρελθόν να αφορούν θέματα που ωφελούσαν τους μαντράδες και μόνο. Ακόμα και η σημερινή απεργία - για το ΦΠΑ - ζημιώνει απίστευτα τους μαντράδες και την ευκολία που μαζεύουν και διακινούν μαύρο χρήμα.

Οι ιδιοκτήτες των ταξί ήρθε ο καιρός να καταλάβουν ότι τα έσοδα τους έχουν χτυπήσει ταβάνι. Ότι και να κάνουν δεν πρόκειται να αυξηθούν ξανά, τουλάχιστον τώρα σε περίοδο οικονομικής κρίσης. Εφόσον θέλουν να παραμείνουν βιώσιμος κλάδος θα πρέπει να αρχίσουν να σκέφτονται τρόπους μείωσης του κόστους. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με συνεννόηση και δημιουργία μικρών "συνασπισμών" μεταξύ των ιδιοκτητών ώστε να μπορούν να πετύχουν καλύτερες τιμές καυσίμων σε πρατήρια και ανταλλακτικών στις αντιπροσωπείες.

Όσο έχουν, όμως, το σωματείο που έχουν και όσο οι απεργίες τους εμφανίζονται πετυχημένες επειδή η πλειοψηφία απεργεί από το φόβο του προπηλακισμού η κατάσταση για τους ίδιους θα γίνεται κάθε μέρα και χειρότερη. Με αποκλειστικούς υπεύθυνους μόνο τους ίδιους...

Η ιστορία είναι παλιά. Μπροστά στην Μεγάλη Βρετάνια και το King George τα αυτοκίνητα κάνουν κατάληψη στο πεζοδρόμιο επί 24ώρου βάσεως. Αφορμή για το ποστ είναι το περιστατικό που κατέγραψα με την κάμερα.

Ένα smart έχει σταθμεύσει παράνομα μπροστά απο το φανάρι και του έχουν αφαιρεθεί - όπως έπρεπε να γίνει - οι πινακίδες. Την ίδια ώρα μπροστά στο πεζοδρόμιο των δυο ξενοδοχείων τα αυτοκίνητα παρκάρουν ανενόχλητα.

Βρήκα λίγο πιο κάτω έναν δημοτικό αστυνομικό και τον ρώτησα τον λόγο που εκεί δεν αφαιρούνται πινακίδες. Η απάντηση του ήταν, "Αυτά δεν τα πειράζουμε, έχουμε άνωθεν εντολές". Η απορία μου είναι από που έχουν δοθεί αυτές οι εντολές; Από τον Δήμο ή την Τροχαία;

Γκρινιάζω το ξέρω, αλλά σε ένα κράτος που όλοι ονειρευόμαστε την ισονομία, οι "άνωθεν εντολές" και οι ιδιότυπες ασυλίες είναι καιρός να γίνουν παρελθόν...

Στα τέλη της δεκαετίας του '70 οι Η.Π.Α αποφάσισαν να συνεργαστούν εμπορικά με την Δημοκρατία της Αϊτής. Οι αξιωματούχοι της Ουάσιγκτον είχαν, τότε, πείσει την κυβέρνηση της Αϊτής ότι πρέπει να εγκαταλείψουν την γεωργία και την κτηνοτροφία και να στραφούν στην βιομηχανία επιτρέποντας στους Αμερικάνους επενδυτές να εγκαταστήσουν μονάδες συναρμολόγησης.

Σαν ανταπόδοση στις επιλογές της Αϊτής, οι Αμερικάνοι έστελναν στην χώρα φθηνό, επιδοτούμενο από τους ίδιους, ρύζι. Μέσα στα επόμενα χρόνια η καλλιέργεια ρυζιού στην Αϊτή σχεδόν εκμηδενίστηκε και όλοι οι γεωργοί αποφάσισαν να γίνουν εργάτες στα εργοστάσια συναρμολόγησης.

Μετά από μερικά χρόνια, και ενώ η Αϊτή εξαρτήθηκε πλήρως από τις Αμερικάνικες καλλιέργειες, η τιμή του ρυζιού άρχισε να παρουσιάζει ανοδική τάση. Σε περιόδους, μάλιστα, όπως οι αρχές της δεκαετίας του '90 που η τιμή του ρυζιού μειωνόταν παγκοσμίως στην Αϊτή οι τιμές συνέχιζαν να ανεβαίνουν.

Σταδιακά, μιας και δεν υπήρχε αύξηση των μισθών οι πολίτες άρχισαν να δυσκολεύονται να θρέψουν την οικογένεια τους. Το αποκορύφωμα της κρίσης ήρθε τα τελευταία χρόνια. Οι επενδυτές άρχισαν να αποσύρονται, οι τιμές των τροφίμων καθώς και η ανεργία νέων και γυναικών να αυξάνεται με γεωμετρικούς ρυθμούς.

Η Αϊτή τα τελευταία χρόνια ήταν μια χώρα σε βαθιά κρίση. Χωρίς θέσεις εργασίας, χωρίς γεωργική παραγωγή, με την πείνα να θερίζει το πληθυσμός της και να προκαλεί εξεγέρσεις. Μια χώρα σε απόλυτη ομηρία από τις Η.Π.Α που βίωνε σε τρομακτική έκταση το πρόβλημα του επισιτισμού και της φτώχειας. Ο σεισμός ήρθε να την αποτελειώσει. Και το χειρότερο; Να την σπρώξει στην ανάγκη αυτών που την κατέστρεψαν...

Υ.Γ Το ποστ αυτό δεν είναι καινούργιο. Το μεγαλύτερο μέρος του το είχα αναρτήσει πριν από δύο χρόνια μόνο που τώρα έγινε - ξανά - επίκαιρο.