Άρθρο του Joseph Stiglitz για την αντιμετώπιση που πρέπει να έχει η χώρα απο την Ε.Ε, καθώς και για το σχέδιο εξόδου απο την κρίση της κυβέρνησης φιλοξενεί η χθεσινή Guardian με πολλά ενδιαφέροντα σημεία - όπως τα παρακάτω:

A large part of Greece's deficit is the result of the global recession, whose impact was felt acutely by many countries who were not responsible for causing it. However, the global crisis did reveal the deep-rooted structural problems of the Greek economy, which had deteriorated further during the last six years under the previous government. Unfortunately, European leaders have compounded Greece's problems. Their statements have sent the interest rates it has to pay soaring, making it all the more difficult for Greece to tame its deficits.

Instead, they should have welcomed the efforts of Greece's new government. At least it has come clean about the dishonest accounting of its predecessors. Like America's banks, it could have tried to keep up with a system of dishonest accounting, hoping that it would not be caught out. But Greece's new prime minister, George Papandreou, has always stood for honest and transparent government. Europe should be coming to the assistance of this kind of leader, not making his life more difficult.

Προχωρεί, μάλιστα, και σε παραλληλισμό της κατάστασης στην Ελλάδα με αυτή στις Η.Π.Α μέσα από τους δυο ηγέτες των χωρών.

America too has unprecedented deficits, as do many countries around the world. Like Obama, Papandreou inherited an economic situation that was not of his making. Both of their predecessors had made mistakes of colossal proportions. Both of their predecessors had engaged in dishonest bookkeeping – but Bush's pale in comparison to that of Papandreou's predecessor. Both were elected on a platform that promised change, and both brought new standards of honesty and transparency to government. Both had their original vision compromised by the exigencies of the economic situation they confronted.

For the sake of European solidarity and democracy, Europe should support Papandreou's efforts in every way they can, not turn their back on the people of Greece who must be convinced that supporting the government's austerity measures is in everyone's best interest.

Ένας καθηγητής μου, πριν χρόνια, μας είχε 'πει ότι ο πλανήτης θα σωθεί μόνο όταν η σωτηρία του αρχίσει να επιφέρει κέρδος. Είχε απόλυτο δίκιο, χωρίς να σημαίνει ότι αυτή η πραγματικότητα είναι - απαραίτητα - αρνητική.

Οι ενστάσεις της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ, για κάποιες ενέργειες της κυβέρνησης - όπως τις διατύπωσε ο Χρήστος Παπουτσής σαν κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος - έχουν περάσει αρνητικά από τα ΜΜΕ της χώρας. Πολλοί μιλούν για ασυνεννοησία, άλλοι για γκρίνια. Μήπως είναι καιρός να καταλάβουμε, όλοι μας, ότι οι βουλευτές δεν είναι πρόβατα και οι ενστάσεις τους δεν σημαίνουν απαραίτητα... αντάρτικο;

Πριν από ένα χρόνο είχα γράψει ότι πριν αλλάξουμε οτιδήποτε στον τρόπο που λειτουργεί το πολιτικό μας σύστημα θα πρέπει να επανεξετάσουμε τον τρόπο που το κοινοβούλιο, και οι εκπρόσωποι μας σε αυτό, αντιλαμβάνονται την δημοκρατία.

Οι κοινοβουλευτικές ομάδες στην χώρα μας λειτουργούν, λίγο - πολύ, ως κομματικά μαντριά. Η απειλή της διαγραφής κρέμεται επάνω από τους βουλευτές του, εκάστοτε, κυβερνώντος κόμματος ενώ και στην πτέρυγα της αντιπολίτευσης τα... λουριά είναι σφιγμένα. Και όμως το άρθρο 60 του Συντάγματος έχει αντίθετη άποψη αναφέροντας ότι, "Οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση"

Ο ρόλος του βουλευτή είναι, πέρα και πάνω απ' όλα, η προστασία του δημοσίου συμφέροντος και των πολιτών. Σε μια πραγματική δημοκρατία ένας βουλευτής έχει το δικαίωμα να καταψηφίσει ένα άρθρο και ο υπουργός που το έφερε προς ψήφιση να το πάρει πίσω, να το βελτιώσει και να το επιστρέψει προς ψήφιση στο κοινοβούλιο.

Στην πρώτη του ομιλία, ως Πρωθυπουργός, προς την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, ο Γιώργος Παπανδρέου υπενθύμισε στους βουλευτές του κόμματος του αυτή τους την υποχρέωση λέγοντας,

"Όταν στην πρώτη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου μίλησα για αντιεξουσιαστές στην εξουσία, το εννοούσα και το εννοώ. Μια κυβέρνηση, που καθημερινά ελέγχεται, πρώτα απ' όλα από τους ίδιους τους βουλευτές της, αλλά και που παράγει έργο μαζί τους."

Όμως, στα διψασμένα, για ίντριγκες και διαφωνίες, ΜΜΕ το Σύνταγμα, το πολίτευμα, ο ρόλος του κοινοβουλίου φαίνεται ότι δεν έχουν καμιά, απολύτως, αξία. Άλλωστε όταν η πλειοψηφία των υπουργικών συμβουλίων είναι ανοιχτά, όταν οι διαφωνίες των βουλευτών εκφράζονται από το βήμα του κοινοβουλίου και όχι σαν παραπολιτικό στις ανώνυμες στήλες των εφημερίδων ή στα παράθυρα των δελτίων των 8, οι δημοσιογράφοι και οι εργοδότες τους χάνουν την δύναμη που για χρόνια τους παρείχε το σύστημα.Την δύναμη να συναλλάσσονται με την εξουσία και να την εκβιάζουν.

Όσο πιο διαφανής γίνεται η πολιτική ζωή του τόπου, τόσο τα ΜΜΕ θα χάνουν αυτή την, τέταρτη, εξουσία. Ελπίζω οι γόνιμες διαφωνίες μέσα στο κοινοβούλιο να συνεχιστούν όχι μόνο από την κυβέρνηση αλλά και από την αντιπολίτευση γιατί η αλλαγή στην πολιτική μας λειτουργία οφείλει να αρχίσει από τον "ναό" της.