Διαφορετικές αλήθειες για ένα γεγονός
| Comments ]

Αυτό το ποστ το παιδεύω από εχθές το βράδυ. Διάφοροι τίτλοι και περιεχόμενο πέρασαν από το μυαλό μου. Από το "να καείτε μουνάκια", που διάβασα ότι κάποιος φώναζε στους υπαλλήλους της τράπεζας την ώρα που αυτοί κρέμονταν από τα μπαλκόνια, μέχρι το πολιτικό ανακοινωθέν του Βγενόπουλου που κάνει ότι περνά από το χέρι του για να μας αποδείξει ότι πάνω από το κρεβάτι του πρέπει να έχει κρεμάσει πόστερ του Μπερλουσκόνι.

Όλα αυτά μέχρι που στο twitter γράφτηκε, μέσα σε 140 χαρακτήρες, η καλύτερη ανάλυση που διάβασα. Αναλωθήκαμε όλοι μας εχθές σε αναλύσεις, βγάλαμε θυμό, κυριευτήκαμε από τον εγωισμό μας αλλά τελικά το νόμισμα έχει 2 όψεις. Η πρώτη είναι η ξεκάθαρη ευθύνη της διοίκησης της τράπεζας σε όλα τα επίπεδα. Από το γεγονός ότι δεν φρόντισε την ασφάλεια του προσωπικού της μέχρι την απουσία των στοιχειωδών κανόνων ασφαλείας εντός του κτηρίου.

Η δεύτερη - και κυριότερη - αφορά την πράξη αυτή καθ' αυτή και την στάση που κράτησαν ορισμένοι απέναντι της. Το γεγονός είναι ένα, κάποιοι δολοφόνοι πήγαν έξω από την τράπεζα με σκοπό να κάψουν ανθρώπους. Τον ίδιο σκοπό είχαν πολλές φορές στο παρελθόν, όπως τότε που πήγαν να κάψουν τον συνεργάτη μας έξω από την Ιπποκράτους, μόνο που αυτή την φορά τον πέτυχαν.

Το αν ο ηθικός αυτουργός της πράξης αυτής είναι η κυβέρνηση, η αντιπολίτευση, οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ ή οι εξωγήινοι είναι κάτι που δεν πρόκειται να συμφωνήσουμε ποτέ γιατί ο καθένας το ερμηνεύει ανάλογα με τα δικά του υποκειμενικά κριτήρια.

Σε αυτό που οφείλουμε να συμφωνήσουμε, όμως, όλοι είναι ότι 4 ψυχές δολοφονήθηκαν εχθές και πρέπει να βρεθούν οι δολοφόνοι. Να συμφωνήσουμε ότι 4 άνθρωποι δολοφονήθηκαν και οφείλουμε να θρηνήσουμε για αυτούς συνολικά σαν κοινωνία. Γιατί όσοι θρηνούσαν μόνο για τον Αλέξη και εχθές κατέθεταν ιδεολογικά μανιφέστα μου απέδειξαν ότι τα τότε δάκρυα τους ήταν κροκοδείλια και αυτό δεν τους τιμά - δεν μας τιμά σαν κοινωνία - καθόλου...