Αϊτή: Μια χώρα σε απόλυτη ομηρία...
| Comments ]

Στα τέλη της δεκαετίας του '70 οι Η.Π.Α αποφάσισαν να συνεργαστούν εμπορικά με την Δημοκρατία της Αϊτής. Οι αξιωματούχοι της Ουάσιγκτον είχαν, τότε, πείσει την κυβέρνηση της Αϊτής ότι πρέπει να εγκαταλείψουν την γεωργία και την κτηνοτροφία και να στραφούν στην βιομηχανία επιτρέποντας στους Αμερικάνους επενδυτές να εγκαταστήσουν μονάδες συναρμολόγησης.

Σαν ανταπόδοση στις επιλογές της Αϊτής, οι Αμερικάνοι έστελναν στην χώρα φθηνό, επιδοτούμενο από τους ίδιους, ρύζι. Μέσα στα επόμενα χρόνια η καλλιέργεια ρυζιού στην Αϊτή σχεδόν εκμηδενίστηκε και όλοι οι γεωργοί αποφάσισαν να γίνουν εργάτες στα εργοστάσια συναρμολόγησης.

Μετά από μερικά χρόνια, και ενώ η Αϊτή εξαρτήθηκε πλήρως από τις Αμερικάνικες καλλιέργειες, η τιμή του ρυζιού άρχισε να παρουσιάζει ανοδική τάση. Σε περιόδους, μάλιστα, όπως οι αρχές της δεκαετίας του '90 που η τιμή του ρυζιού μειωνόταν παγκοσμίως στην Αϊτή οι τιμές συνέχιζαν να ανεβαίνουν.

Σταδιακά, μιας και δεν υπήρχε αύξηση των μισθών οι πολίτες άρχισαν να δυσκολεύονται να θρέψουν την οικογένεια τους. Το αποκορύφωμα της κρίσης ήρθε τα τελευταία χρόνια. Οι επενδυτές άρχισαν να αποσύρονται, οι τιμές των τροφίμων καθώς και η ανεργία νέων και γυναικών να αυξάνεται με γεωμετρικούς ρυθμούς.

Η Αϊτή τα τελευταία χρόνια ήταν μια χώρα σε βαθιά κρίση. Χωρίς θέσεις εργασίας, χωρίς γεωργική παραγωγή, με την πείνα να θερίζει το πληθυσμός της και να προκαλεί εξεγέρσεις. Μια χώρα σε απόλυτη ομηρία από τις Η.Π.Α που βίωνε σε τρομακτική έκταση το πρόβλημα του επισιτισμού και της φτώχειας. Ο σεισμός ήρθε να την αποτελειώσει. Και το χειρότερο; Να την σπρώξει στην ανάγκη αυτών που την κατέστρεψαν...

Υ.Γ Το ποστ αυτό δεν είναι καινούργιο. Το μεγαλύτερο μέρος του το είχα αναρτήσει πριν από δύο χρόνια μόνο που τώρα έγινε - ξανά - επίκαιρο.