Άρθρο 60 του Συντάγματος
| Comments ]


Οι ενστάσεις της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ, για κάποιες ενέργειες της κυβέρνησης - όπως τις διατύπωσε ο Χρήστος Παπουτσής σαν κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος - έχουν περάσει αρνητικά από τα ΜΜΕ της χώρας. Πολλοί μιλούν για ασυνεννοησία, άλλοι για γκρίνια. Μήπως είναι καιρός να καταλάβουμε, όλοι μας, ότι οι βουλευτές δεν είναι πρόβατα και οι ενστάσεις τους δεν σημαίνουν απαραίτητα... αντάρτικο;

Πριν από ένα χρόνο είχα γράψει ότι πριν αλλάξουμε οτιδήποτε στον τρόπο που λειτουργεί το πολιτικό μας σύστημα θα πρέπει να επανεξετάσουμε τον τρόπο που το κοινοβούλιο, και οι εκπρόσωποι μας σε αυτό, αντιλαμβάνονται την δημοκρατία.

Οι κοινοβουλευτικές ομάδες στην χώρα μας λειτουργούν, λίγο - πολύ, ως κομματικά μαντριά. Η απειλή της διαγραφής κρέμεται επάνω από τους βουλευτές του, εκάστοτε, κυβερνώντος κόμματος ενώ και στην πτέρυγα της αντιπολίτευσης τα... λουριά είναι σφιγμένα. Και όμως το άρθρο 60 του Συντάγματος έχει αντίθετη άποψη αναφέροντας ότι, "Οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση"

Ο ρόλος του βουλευτή είναι, πέρα και πάνω απ' όλα, η προστασία του δημοσίου συμφέροντος και των πολιτών. Σε μια πραγματική δημοκρατία ένας βουλευτής έχει το δικαίωμα να καταψηφίσει ένα άρθρο και ο υπουργός που το έφερε προς ψήφιση να το πάρει πίσω, να το βελτιώσει και να το επιστρέψει προς ψήφιση στο κοινοβούλιο.

Στην πρώτη του ομιλία, ως Πρωθυπουργός, προς την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, ο Γιώργος Παπανδρέου υπενθύμισε στους βουλευτές του κόμματος του αυτή τους την υποχρέωση λέγοντας,

"Όταν στην πρώτη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου μίλησα για αντιεξουσιαστές στην εξουσία, το εννοούσα και το εννοώ. Μια κυβέρνηση, που καθημερινά ελέγχεται, πρώτα απ' όλα από τους ίδιους τους βουλευτές της, αλλά και που παράγει έργο μαζί τους."

Όμως, στα διψασμένα, για ίντριγκες και διαφωνίες, ΜΜΕ το Σύνταγμα, το πολίτευμα, ο ρόλος του κοινοβουλίου φαίνεται ότι δεν έχουν καμιά, απολύτως, αξία. Άλλωστε όταν η πλειοψηφία των υπουργικών συμβουλίων είναι ανοιχτά, όταν οι διαφωνίες των βουλευτών εκφράζονται από το βήμα του κοινοβουλίου και όχι σαν παραπολιτικό στις ανώνυμες στήλες των εφημερίδων ή στα παράθυρα των δελτίων των 8, οι δημοσιογράφοι και οι εργοδότες τους χάνουν την δύναμη που για χρόνια τους παρείχε το σύστημα.Την δύναμη να συναλλάσσονται με την εξουσία και να την εκβιάζουν.

Όσο πιο διαφανής γίνεται η πολιτική ζωή του τόπου, τόσο τα ΜΜΕ θα χάνουν αυτή την, τέταρτη, εξουσία. Ελπίζω οι γόνιμες διαφωνίες μέσα στο κοινοβούλιο να συνεχιστούν όχι μόνο από την κυβέρνηση αλλά και από την αντιπολίτευση γιατί η αλλαγή στην πολιτική μας λειτουργία οφείλει να αρχίσει από τον "ναό" της.