Το γεγονός ότι δεν έχει καταρρεύσει η χώρα διεθνώς από την ανικανότητα του Καραμανλή, που ποτέ σου δεν άγγιξες πεντέμισι χρόνια, είναι γιατί η διεθνής κοινότητα αναγνωρίζει ότι η Ελλάδα απέκτησε σοβαρό Πρωθυπουργό.
Και πως έγινε αυτό Μάκη; Πηγαίνοντας παντού. Ο Παπανδρέου χορεύει με ιθαγενείς, βρίσκεται διαρκώς σε κίνηση, συναντά ξένους ηγέτες, και παρεμπιπτόντως, Μάκη, προεδρεύει της Σοσιαλιστικής Διεθνούς Με λίγα λόγια, χτίζει συμμαχίες για την Ελλάδα, γίνεται γνωστός. Δεν μένει απομονωμένος μεταξύ Ραφήνας και Μαξίμου, αλλά τρέχει να ανορθώσει το χαμένο κύρος της χώρας του καθημερινά
Δεν περιμένω από εσένα να τα καταλάβεις αυτά. Αν και μάλλον τα καταλαβαίνεις πολύ καλά αλλά δεν σε συμφέρει να τα παραδεχθείς. Με τέτοια φθηνά κολπάκια, όμως, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να γίνεις ακόμα πιο αναξιόπιστος απο ότι, ήδη, είσαι. Κατάλαβες, Μάκη;
Υ.Γ Τα παραπάνω αφορούν το σημερινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Βέτο...
Αφορμή για τα παρακάτω μου έδωσε το, πολύ καλό, άρθρο του Προκόπη Δούκα για την φοροδιαφυγή στην Ελλάδα. Σε ένα σημείο ο Προκόπης γράφει, "σε μια οργανωμένη κοινωνία που θέλει να λέγεται ευνομούμενη και σύγχρονη, τέτοιες δικαιολογίες του στυλ “μα κι ο άλλος πέρασε το φανάρι με κόκκινο”, δεν ευσταθούν".
Είμαι απόλυτα σύμφωνος ότι ο τρόπος με τον οποίο το κράτος ελέγχει τα εισοδήματα μας είναι ημιτελής. Ο έλεγχος για να σταματήσει ένα μεγάλο μέρος εμπόρων, γιατρών, αγροτών κ.τ.λ να φοροδιαφεύγει θα πρέπει - πέρα από συστηματικότερος - να εκσυγχρονιστεί Πέρα, όμως, από όλες αυτές τις κατηγορίες - προσωπικά - δεν μπόρεσα, ποτέ, να καταλάβω τους μισθωτούς.
Ένας μισθωτός είναι σχεδόν αδύνατο να φοροδιαφύγει, πληρώνει κάθε χρόνο ακριβώς όσα αναλογούν στο πραγματικό εισόδημα του. Λόγω της εκτεταμένης φοροδιαφυγής στην χώρα το μερίδιο του κάθε χρόνο αυξάνεται μειώνοντας το πραγματικό του εισόδημα. Πάμε τώρα στην καθημερινότητα αυτού του μισθωτού.
Στην προσπάθεια του να σώσει μερικά ευρώ έχει πάψει να ζητά αποδείξεις για προϊόντα και υπηρεσίες από τον γιατρό του, από τον υδραυλικό, από το κατάστημα που θα ψωνίσει ρούχα. Καθημερινά νιώθει υπερήφανος που καταφέρνει να κρατήσει στην τσέπη του μερικά ευρώ (που δεν ξεπερνούν τα 15-20 κάθε μήνα) χωρίς να καταλαβαίνει ότι αυτή του η συμπεριφορά τον βουλιάζει οικονομικά κάθε χρόνο, όλο και περισσότερο.
Καταρχήν μη ζητώντας απόδειξη ο ελεύθερος επαγγελματίας γλυτώνει την καταβολή του ΦΠΑ στην εφορία. Πέρα όμως από αυτό έχει την άνεση να δηλώσει και μικρότερο κέρδος ρίχνοντας την φορολογία που πρέπει να καταβάλει πολύ χαμηλά. Ο φαύλος κύκλος που προκαλεί αυτή η κίνηση (λιγότερα έσοδα για το κράτος - αναζήτηση επιπρόσθετων εσόδων ) κλείνει και πάλι σε αυτόν με το κράτος να αυξάνει την φορολογία που πρέπει να καταβάλει. Και εκεί τα 200 ευρώ που γλύτωσε από τις αποδείξεις μέσα στο χρόνο αναγκάζεται να τα πληρώσει, πολλές φορές, στο διπλάσιο.
Μπορούμε να ξεκινήσουμε να ζητάμε αποδείξεις; Αν το στοίχημα του κράτους είναι να ελέγξει την φοροδιαφυγή, το δικό μας είναι να σταματήσουμε να γινόμαστε τα κορόιδα του φορολογικού συστήματος. Μπορούμε;
Επειδή η Αλέκα Παπαρήγα και το ΠΑΜΕ, θυμήθηκαν ξανά την... αγωνιστικότητα τους στο όνομα του λαού προσωπικά θυμήθηκα μια σιωπή τους στο όνομα του Πάνου Γερμανού...
Μερικά λινκς είναι "σπασμένα", επειδή το ΚΚΕ δεν έχει μεταφέρει το αρχείο του στο καινούργιο site. Για την ιστορία την ημέρα που η επιτροπή κεφαλαιαγοράς εξέδιδε το χαμηλό πρόστιμο - ντροπή στο Πανο Γερμανό η μόνη ανακοίνωση του ΚΚΕ αφορούσε την ημέρα των γυναικών και τα αγωνιστικά κούλουμα της Αλέκας Παπαρήγα μαζί με την ΚΝΕ.
Υ.Γ Κουράστηκα να ακούω το ΚΚΕ να μιλά - υποκριτικά - τόσο χρόνια εξ ονόματος μου. Κουράστηκα κάθε φορά που κάποιος διαφωνεί μαζί τους ή τους στριμώχνει να τον αποκαλούν εχθρό του λαού. Το ΚΚΕ ξεθώριασε...
Η "Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς" (έλεος!) αποφάσισε να πουλήσει ιστορία και μνήμες, βάλλοντας κατά του Μίκη Θεοδωράκη. Επειδή, όμως, την μνήμη του Πολυτεχνείου δεν την τιμούν τα ευχολόγια και οι αναμνήσεις, αλλά το ανάστημα μας ενάντια σε κάθε μορφή φίμωσης και τρομοκρατίας ο Θεοδωράκης, σήμερα το βράδυ, τους απάντησε στα ίσια, με το καλύτερο... επετειακό σημείωμα που έχω διαβάσει. Όταν άλλωστε έχει κανείς ζήσει εξορία και ΕΑΤ-ΕΣΑ τι να του πουν μερικά κακομαθημένα κωλόπαιδα που το παίζουν επαναστάτες.
"Λεβέντες μου σας καμαρώνω! Είστε οι συνεχιστές του Κολοκοτρώνη, του Ανδρούτσου και του Άρη σε σύγχρονη εκδοχή. Και γι' αυτό η τελευταία ελπίδα του προδομένου λαού μας. Με τη γενναία σας δημόσια αποκήρυξή μου, μου ανοίξατε τα μάτια. Ομολογώ, έστω και καθυστερημένα, ότι υπήρξα ένας ελεεινός και σιχαμερός προδότης-συνεργάτης της χούντας και της αντιλαϊκής δεξιάς και τώρα μετανοιωμένος αποζητώ τη δίκαιη τιμωρία μου
Το σπίτι μου βρίσκεται σε μικρή πάροδο της οδού Γαριβάλδη, στην Επιφανους 1, και καθώς είμαι ξαπλωμένος έχω απέναντί μου την πλαγιά του Φιλοπάππου, απ' όπου σας είναι πανεύκολο να με κάψετε ζωντανό, για να με λυτρώσετε από τις τύψεις που με ζώνουν. Προς τούτο, έχω ορθάνοιχτα τα παράθυρα μου για να σας διευκολύνω με κίνδυνο να πάθω γρίπη
Όμως, ποιος λογαριάζει τέτοιες λεπτομέρειες όταν έχει να κάνει με terroristes-τιμωρούς όπως εσείς;... Je vous remercie.
Υ.Γ Καημένε Παπαδόπουλε, πού είσαι να καμαρώσεις τη σπορά σου..."
Υποκλίνομαι...
Είμαι βέβαιος ότι οι περισσότεροι από εσάς έχετε την αίσθηση ότι η Εκκλησία της Ελλάδος είναι γεμάτη από κληρικούς τα φρονήματα των οποίων μόνο δημοκρατικά δεν είναι. Εάν περιμένετε σε αυτό το ποστ να προσπαθήσω να σας αλλάξω γνώμη, μάλλον κάνετε λάθος.
Βρέθηκα σήμερα το πρωί στα γραφεία της Αρχιεπισκοπής για μια δουλειά. Μέσα στο γραφείο δυο παπάδες ξεκίνησαν μια κουβέντα για την ηθική των νέων με αφορμή την ερώτηση ενός υπαλλήλου της αρχιεπισκοπής για το αν θα πάνε στα γραφεία τους αύριο.
"Σήμερα οι νεολαία έχει χάσει τον σεβασμό. Η δικτατορία μπορεί να έκανε κάποια στραβά πράγματα αλλά τότε υπήρχε ηθική" είπε ο ένας. "Δίκιο έχεις, από την δικτατορία και μετά τα πάντα διέλυσαν, Χάθηκε η ηθική στην κοινωνία", αποκρίθηκε ο δεύτερος και γυρίζοντας στον υπάλληλο συνεχίζει, "Εγώ πάντως δεν θα έρθω στο γραφείο, είμαι δημοκράτης και θα πάω να καταθέσω στεφάνι" και αρχίζει να γελάει χυδαία με το ευφυολόγημα του.
Αηδίασα ακόμα και με τον αέρα που ανέπνεα μέσα στο γραφείο τους, εκείνη την στιγμή. Προς στιγμήν είπα να τους στείλω και τους δυο στο διάολο αλλά κρατήθηκα. Άλλωστε αυτό θα πρέπει το αναλάβει το εξ ουρανού αφεντικό τους, όταν έρθει η ώρα τους...
Τώρα που ξεθύμανε η υστερία των ΜΜΕ και κάποιων πολιτικών με την απόσυρση της απόσυρσης (sic), ίσως ήρθε η ώρα να δούμε τους κερδισμένους του μέτρου, όσο ίσχυσε. Τόσο με το μέτρο της απαλλαγής από το τέλος ταξινόμησης (που στοίχισε και αυτό ένα σκασμό λεφτά στο δημόσιο) όπως και τώρα οι μόνοι ωφελημένοι ήταν οι αντιπρόσωποι και όσοι πραγματικά είχαν χρήμα για να αγοράσουν αυτοκίνητο. Τόσο οι μέτοχοι των αυτοκινητοβιομηχανιών όσο και το εργατικό τους δυναμικό κέρδισαν απλά το... πετρέλαιο του χειμώνα καθώς η Ελληνική αγορά δεν είναι και τόσο μεγάλη για να τους τονώσει ουσιαστικά.
Αυτό που δεν μπόρεσα να καταλάβω όμως, καθόλου, είναι γιατί δεν άφησαν την ίδια την αγορά να πράξει το αυτονόητο. Λόγω της κρίσης η ζήτηση στην αγορά αυτοκινήτου είχε πέσει κατακόρυφα με αποτέλεσμα - αργά ή γρήγορα - την ίδια πορεία να έπαιρναν και οι τιμές. Τώρα που το... πάρτι των επιδοτήσεων έλαβε τέλος η Ford άνοιξε τον χορό των εκπτώσεων στα μοντέλα της που - για λόγους marketing - το ονόμασε "Απόσυρση χωρίς Απόσυρση" και είμαι βέβαιος ότι θα ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι μέσα στις επόμενες εβδομάδες. Χωρίς να επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό...
Ένα εξαιρετικό άρθρο, δημοσίευσε στο blog του ο Paul Krugman παρουσιάζοντας ένα ενδιαφέρον παράδοξο. Ενώ στις περισσότερες των ερευνών οι πολίτες δείχνουν να ανησυχούν για την πορεία του δημόσιου ελλείμματος ποτέ κανείς δεν ψήφισε μια κυβέρνηση επειδή κατάφερε, απλά, να το μειώσει. Και αυτό γιατί οι πολίτες αυτό που πρωτίστως θέλουν να δουν είναι βελτίωση στην καθημερινότητα τους και όχι η βελτίωση, μόνο, των αριθμών.
The truth is that the truth about budgets plays almost no role in real politics. Right now, Meg Whitman is campaigning for Governor of California on the claim that state spending has exploded over the last decade — when the fact is that it has fallen drastically in real per capita terms. Will she pay a price for this? Probably not.
So if I were a politician, I’d focus on providing real improvements in peoples’ lives, rather than seeking deficit reductions the public won’t even hear about.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του Krugman
