Διαβάζω πολύ συχνά - και το συμμερίζομαι - ότι το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης δεν είναι Ελληνικό αλλά Ευρωπαϊκό. Είναι βέβαιο ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να βοηθήσει την χώρα μας τόσο σε επίπεδο προστασίας των συνόρων, όσο και οικονομικής ενίσχυσης για το μεγάλο κόστος της υποδοχής και της διατήρησης λαθρομεταναστών στην χώρα. Μήπως, όμως, ήρθε η ώρα να πληρώσουν και όσοι προκαλούν την μετανάστευση;

Όταν πριν από μερικά χρόνια οι Η.Π.Α εισέβαλαν σε Αφγανιστάν και Ιράκ πολλοί Ευρωπαίοι - και Έλληνες ανάμεσα τους -είχαν σταθεί αδιάφορα απέναντι στην εισβολή θεωρώντας ότι είναι μια κίνηση που δεν αφορά, άμεσα, την "γειτονιά" μας. Σήμερα το μεγαλύτερο μεταναστευτικό κύμα από το μέτωπο της Ασίας προέρχεται από τις 2 αυτές χώρες. Μετανάστες που είναι βέβαιο ότι θα ζητήσουν και θα πάρουν πολιτικό άσυλο στην συντριπτική τους πλειοψηφία περιορίζοντας τον αριθμό αυτών που μπορούν να επαναπροωθηθούν στο ελάχιστο.

Εάν έχεις ένα σπίτι και το Κράτος στο πάρει για να περάσει ο δρόμος τότε είναι υποχρεωμένο να σε αποζημιώσει. Έχω την αίσθηση ότι οι Η.Π.Α πρέπει να πράξουν κάτι ανάλογο. Ουσιαστικά "πήραν το σπίτι" πολλών Αφγανών και Ιρακινών ωθώντας τους προς την Δύση. Με την ανοχή των Τουρκικών αρχών - που κάνουν τα στραβά μάτια γιατί δεν τους θέλουν στην χώρα τους Αφγανοί και Ιρακινοί καταλήγουν στην Ελλάδα. Μήπως ήρθε καιρός οι Η.Π.Α να συνεισφέρουν οικονομικά, στην διαχείριση αυτών των "αστέγων";

Γνωρίζω ότι σαν θέμα είναι δύσκολο, έως αδύνατο, να τεθεί από ελληνικής πλευράς. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν θα ήταν σωστό να γίνει...

[Photo by Zoriah]

Υπάρχουν πράγματα που δεν χρειάζεται κανείς την βοήθεια του κεντρικού κράτους για να μπορέσει να τα κάνει πράξη. Για πολλά από αυτά αρκεί η δημοτική αρχή, οι κάτοικοι και οι επαγγελματίες των περιοχών. Το καλοκαίρι το μεγαλύτερο ποσοστό των κατοίκων των αστικών κέντρων μεταφέρεται για, περίπου, 10 μέρες, σε παραθαλάσσιες περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδας και στα νησιά μας.

Αυτό που παρατηρώ από τα μέρη που παραθερίζω τα τελευταία χρόνια, καθώς και από αυτά που έχουν επισκεφθεί φίλοι και γνωστοί είναι η έλλειψη προγραμμάτων ανακύκλωσης. Εάν στην καθημερινότητα μας το 50% των σκουπιδιών που πετάμε είναι ανακυκλώσιμα στην περίοδο των διακοπών μας το ποσοστό αυτό εκτινάσσεται, τουλάχιστον, στο 70%. Σε αυτό δεν συνυπολογίζω τα μέρη που το νερό δεν είναι πόσιμο - και είναι πολλά - όπου κάθε επισκέπτης χρησιμοποιεί το λιγότερο 2-3 πλαστικά μπουκάλια νερό. Ο όγκος, των ανακυκλώσιμων υλικών που καταλήγουν στις χωματερές είναι τεράστιος εάν υπολογίσουμε και τους ξένους τουρίστες που επισκέπτονται αυτά τα μέρη. Και δεν είναι μόνο αυτό.

Τα εστιατόρια και τα καφέ των τουριστικών περιοχών, τα ξενοδοχεία αλλά και οι παραθεριστές που επιλέγουν δωμάτια με κουζίνα παράγουν ένα σημαντικό όγκο οργανικών σκουπιδιών (φρούτα, λαχανικά, καφές, χαρτοπετσέτες κ.τ.λ) και όμως σε καμιά από τις παραθεριστικές περιοχές δεν τρέχουν προγράμματα κομποστοποίησης με αποτέλεσμα και αυτά να καταλήγουν στις χωματερές.

Με δεδομένο ότι τόσο για την ανακύκλωση, όσο και την κομποστοποίηση τρέχουν υπάρχουν σημαντικές κοινοτικές επιδοτήσεις στους δήμους είναι απαράδεκτο που οι δημοτικές αρχές των περιοχών αυτών δεν έχουν κινήσει τις διαδικασίες. Εκτός αυτού και οι ίδιοι οι επαγγελματίες και οι κάτοικοι δεν έχουν πιέσει τις δημοτικές αρχές να προχωρήσουν το θέμα.

Για τους 3-4 μήνες της θερινής περιόδου οι τουριστικές περιοχές τις χώρας δέχονται τα 3πλάσια σκουπίδια από όσα δημιουργούν όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Από αυτά το 80 - 90% θα μπορούσαν να μην καταλήξουν στις χωματερές παρατείνοντας την διάρκεια λειτουργίας τους για πολλά χρόνια. Αντ' αυτού λόγω, προφανούς, αδιαφορίας οι χωματερές γεμίζουν με γοργούς ρυθμούς και έπειτα ξεκινούν οι τοπικές διαμάχες για το που θα στηθεί ο επόμενος ΧΥΤΑ. Όλα αυτά δεν χρειάζονται κάποια πανάκριβη μελέτη, αλλά απλή λογική και συνείδηση για το τι είναι ωφέλιμο για τον τόπο. Στην Ελλάδα, βέβαια, άντε να τα βρεις.

[Photo by Simon Sai]

Swimming Through My Living Room, originally uploaded by comatosed.

Από αύριο διακοπές, για μια εβδομάδα. Πάω να γεμίσω μπαταρίες γιατί, ειλικρινά, βρίσκομαι στα όρια κατάρρευσης. Ο υπολογιστής θα μείνει σπίτι. Μαζί μου θα πάρω μόνο δυο βιβλία και θα ρίχνω κλεφτές ματιές στα mails και το google reader από το κινητό.

Θα τα ξαναπούμε, από τις 20 Ιουλίου και ολόκληρο τον Αύγουστο για τους λίγους που θα είμαστε Αθήνα!

Υ.Γ Σκέφτομαι να κάνω λίγο photo - blogging απο το Άστρος. Οπότε, όσοι πιστοί βάλτε στο reader σας το liveblogging.posterous.com. :-)

Ακούω και διαβάζω συνεχώς ότι τα κόμματα έχουν πάψει να ακούν και να συζητούν με την κοινωνία. Το διαδίκτυο είναι ο, κατ' εξοχήν χώρος όπου τα κόμματα και μπορούν και πρέπει να αναπτύξουν νέες μορφές διαλόγου.

Τι θα θέλατε, και δεν έχετε δει έως τώρα, να εμπεριέχει ένας διάλογος μεταξύ κομμάτων και πολιτών στο διαδίκτυο;

Μπορείτε να αφήσετε σχόλιο σας σε αυτό το ποστ, στο friendfeed, το twitter - με hashtag #edialogos, στο note που έχω αναρτήσει στο facebook ή απλά να στείλετε το link απο σχετικό ποστ ή άρθρο που πιστεύετε οτι βοηθά την συζήτηση.

Για τις κρατικές διαφημίσεις που λαμβάνουν, συνεχώς, τα παραδοσιακά μέσα έχουν γραφτεί πολλά. Φαίνεται, όμως, ότι για κάποιους δεν αρκεί το έντυπο αλλά η μυρωδιά του χρήματος έχει περάσει και στο διαδίκτυο. Τους τελευταίους μήνες βλέπω διάφορα blogs και sites να γεμίζουν τις σελίδες τους με κρατικές διαφημίσεις, κυρίως με διαφημίσεις ΟΠΑΠ και Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου

Απο τους παραδοσιακούς εκδότες το site της City Press του Γιώργου Κύρτσου έχει διαφήμιση ΟΠΑΠ, το portal της Απογευματινής, Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και Τράπεζας Πειραιώς και το Tragkasnet.gr διαφήμιση του Τζοκερ. Εξαιρετικό, επίσης ενδιαφέρον παρουσιάζει το site - αποθήκη πρωτοσέλιδων της εφημερίδας Η Άποψη του Βίκτωρα Μητρόπουλου. Αυτή την στιγμή που μιλάμε υπάρχουν μόνο δυο χορηγοί ο ΟΠΑΠ και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, μέχρι και μερικές μέρες, όμως, μετά τις ευρωεκλογές το συγκεκριμένο site είχε, ούτε λίγο, ούτε πολύ εννέα (!) κρατικές διαφημίσεις.

Φεύγοντας από τα site και περνώντας στα blogs κερδισμένα, μέχρι στιγμής, βγαίνουν δυο συμπολιτευόμενα την κυβέρνηση - ευθέως ή και διακριτικότερα - blogs. Το parapolitika.gr ιδιοκτησία κάποιας νεόκοπης, "ΠΑΡΑ ΕΝΑ Υπηρεσίες Διαδικτύου Διαφήμιση ΕΠΕ" έχει σταθερά στις σελίδες της διαφημίσεις του ΟΠΑΠ και του ΟΕΑΔ. Ο ποιο πρόσφατος κερδισμένος δεν είναι άλλος από το antinews.gr, που απο σήμερα το πρωί περήφανα παρουσιάζει τον ΟΠΑΠ και το Ταχ. Ταμιευτήριο σαν... χορηγό του. Για το antinews είχε γράψει παλαιότερα και ο Αλέκος Στάμου.

Φαίνεται ότι κάποιο έχουν μυριστεί ανεξέλεγκτο χρήμα μέσω διαδικτύου, Επειδή, όμως, αυτό προέρχεται από τις δικές μας τσέπες μήπως ήρθε καιρός η κυβέρνηση να μας πει με ποια κριτήρια και σε ποιους σκορπά το δημόσιο χρήμα;

Υ.Γ Εάν έχει πέσει στην αντίληψη σας και άλλο site ή blog που έχει γεμίσει κρατική διαφήμιση αφήστε το link στα σχόλια αυτού του ποστ.

[Photo by gunnar3001]

Το 2004 ξεκινήσαμε μια προσπάθεια διαλόγου με τους πολίτες μέσα από το forum του dialogos.pasok.gr. Μέσα σε αυτά τα χρόνια πετύχαμε να κάνουμε το πρώτο ουσιαστικό βήμα αλλά και να διδαχθούμε από τους περιορισμούς που αυτή η μορφή διαλόγου περιείχε.

Τον περασμένο Μάρτη δημιουργήσαμε το νέο www.pasok.gr. Στόχος μας είναι η δημιουργία ενός διαδραστικού μέσου που θα ενημερώνει τον πολίτη αλλά και θα δίνει δύναμη στην φωνή του.

Μέχρι το τέλος Ιουλίου, υπολογίζουμε να έχουμε ανοίξει έναν νέο κύκλο με πιο στοχευμένο και ουσιαστικότερο διάλογο, στον οποίο και πάλι εσύ θα είσαι ο πρωταγωνιστής Σε αυτή την προσπάθεια σε θέλουμε συμμέτοχο.

Μπορείς να μας στείλεις στο mazi[at]pasok.gr τις προτάσεις σου για το πως θα ήθελες να δεις το επόμενο βήμα."

[Photo by Marc Wathieu]

Μιλήσαμε με τον Nico Pitney, προχθές σε μια ζωντανή συνέντευξη. Είπε εξαιρετικά ενδιαφέροντα πράγματα, για την κατάσταση στο Ιραν, τα social media και την δημοσιογραφία των πολιτών αλλά και τον τρόπο που οι δημοσιογράφοι των παραδοσιακών μέσων αντιμετωπίζουν τα νέα μέσα.

Παναγιώτης: Nico, είναι χαρά που σε έχουμε μαζί μας. Ποια είναι η κατάσταση σήμερα στο Ιράν;

Nico Pitney: 
Όσον αφορά την κατάσταση στο Ιράν, είναι όλο και πιο δύσκολο να πω τι συμβαίνει. Οι πληροφορίες που «βγαίνουν» σήμερα, είναι πολύ λιγότερες, από οποιαδήποτε άλλη μέρα μετά τις εκλογές. Οι άνθρωποι φαίνεται να είναι απογοητευμένοι και ενοχλημένοι, κυρίως μετά τη χθεσινή απόφαση από το Συμβούλιο των Φρουρών που επιβεβαίωσε την νίκη του Αχμαντινετζάντ. Αλλά οι μεταρρυθμιστές και οι οπαδοί Mousavi δεν αισθάνονται ακόμη ηττημένοι , από ό,τι μπορώ να πω. Είναι πράγματι πολύ υπομονετικοί - συνειδητοποιούν ότι για να φέρουν την αλλαγή στη χώρα, θα χρειαστεί κάποιος χρόνος για να επιτευχθεί, γεγονός που δείχνει ένα ώριμο αντιπολιτευτικό κίνημα.

Κική: Υπάρχουν πολλά θέματα σχετικά με το Ιράν, στην Huffington Post. Πώς αποφασίζετε τι θα καλύψετε και τι δεν θα βάλετε ;

Nico Pitney: Πραγματικά, προσπαθούμε να δημοσιεύσουμε, ότι φαίνεται σχετικό και άξιο δημοσίευσης. Δημοσιεύω όσα περισσότερα νέα μπορώ να μαζέψω από τα παραδοσιακά ΜΜΕ , όπως και πολλές πληροφορίες από Ιρανούς που νιώθω ότι είναι ακριβείς. Είναι πάντα δύσκολο να αισθάνεσαι άνετα, ότι κάτι που δημοσιεύεις από το Twitter, το Facebook είναι ακριβής. Αλλά έχω προσπαθήσει να είμαι υπομονετικός , να βρίσκω πολλαπλές πηγές , και να το καταστώ σαφές προς τους αναγνώστες, όταν δημοσιεύω κάτι που δεν έχει πλήρως εξακριβωθεί.

Προσπαθώ επίσης να δημοσιεύω, ότι έχει ενδιαφέρον περιεχόμενο, που ίσως δεν έχει και τεράστια δημοσιογραφική αξία - για παράδειγμα, σήμερα το πρωί δημοσιεύτηκε ένα βίντεο με έναν αναλυτή από την ιρανική κρατική τηλεόραση, που αποχώρησε από την εκπομπή όταν τον αποκάλεσαν « Βρετανό πράκτορα» . Δεν είναι πραγματικά "νέα" αλλά είναι συναρπαστικό και βοηθά να δοθεί μία ιδέα του τι βλέπουν οι Ιρανοί.

"Είναι πάντα δύσκολο να αισθάνεσαι άνετα, ότι κάτι που δημοσιεύεις από το Twitter, το Facebook είναι ακριβές."

Παναγιώτης: 
Άξιο δημοσίευσης, συχνά περιγράφει αυτό που «παίζει» στα παραδοσιακά ΜΜΕ, όπως η τηλεόραση. Το Ιράν δείχνει σαφώς ότι η ανθρώπινη πλευρά των ειδήσεων είναι "άξια δημοσίευσης". Δεν συμφωνείς; Η δυνατότητα όλων μας να γράφουμε για το τι συμβαίνει είναι μια επανάσταση.

Nico Pitney: Ναι, συμφωνώ απόλυτα . Άνθρωποι σε όλο τον κόσμο λειτούργησαν σαν σύνδεσμοι με Ιρανούς στο Twitter, που δεν τους γνώριζαν προσωπικά, που δεν γνωρίζουν καν τα πραγματικά τους ονόματα. Ωστόσο, αυτές οι πλατφόρμες μας επέτρεψαν να βιώσουμε αυτά τα γεγονότα μαζί, και οι αναγνώστες επένδυσαν πολλά σε αυτή την ιστορία.

Νομίζω ότι όσο το περισσότερο οι άνθρωποι κάνουν live-blogging, τόσο το καλύτερο. Είναι αρκετά χρονοβόρο και οι επιπλέον πηγές πάντα βοηθούν. Ήταν πάντα ενοχλητικό να ξυπνάς στις ΗΠΑ και να συνειδητοποιείς ότι ήταν ήδη αργά το απόγευμα στο Ιράν, τόσα πολλά είχαν ήδη συμβεί.

Κική: Πιστεύεις ότι τα social media (Twitter, friendfeed κλπ.) βοήθησαν τους ανθρώπους να έχουν μια σαφή εικόνα για το τι γίνεται εκεί ;

Nico Pitney: Νομίζω ότι όταν λέμε "ο κόσμος παρακολουθεί" το Ιράν, γίνεται σε μεγάλο βαθμό λόγω των νέων τεχνολογιών. Το Twitter έπαιξε σημαντικό ρόλο, ναι. Αλλά ίσως πιο σημαντικό είναι το YouTube και άλλα video sites. Αυτά τα βίντεο επέτρεψαν η κρίση στο Ιράν να γίνει τηλεοπτική ιστορία, είναι άλλωστε ο τρόπος με τον οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι στη Δύση εξακολουθεί να λαμβάνουν νέα.

Έχοντας τέτοια καθηλωτικά , συναισθηματικά βίντεο από το Ιράν, ήταν πολύ σημαντικό να γίνει μια μεγάλη παγκόσμια ιστορία. Για τα άτομα στο Ιράν, ωστόσο, φαίνεται ότι ο παλιομοδίτικος τρόπος, η «στόμα με στόμα» οργάνωση εξακολουθεί να είναι το πιο σημαντικό εργαλείο.

"Είναι ένα διαφορετικό είδος δημοσιογραφίας από ότι κάνει η New York Times - δεν είναι απαραίτητα καλύτερο, αλλά διαφορετικό."

Αστέρης: Με το liveblogging, το δικό σου και άλλων δώσατε τον ρυθμό της κάλυψης για τις αμφισβητούμενες εκλογές του Ιράν και την εξέγερση που ακολούθησε. Πιστεύεις ότι liveblogging θα γίνει δεκτό ως μέσο από τα τηλεοπτικά δίκτυα στην κάλυψη του επόμενου μεγάλου πόλεμου ή εξέγερσης, ή το liveblogging είναι πολύ "τραχύ " & άμεσο για το prime time;




Nico Pitney: Νομίζω ότι το liveblogging, όχι μόνο θα το «αγκαλιάσουν» οι άλλοι αλλά θα βελτιωθεί και πολύ. Τα τελευταία 3-5 χρόνια, υπήρξε μια μεγάλη ανάπτυξη σε site που συγκεντρώνουν πληροφορίες (όπως και η Huffington Post), τα οποίο ελέγχουν όλες τις παραδοσιακές και μη παραδοσιακές πηγές ειδήσεων, ώστε να βοηθήσουν τους αναγνώστες να έχουν το καλύτερο περιεχόμενο. Το Live-blogging είναι το επόμενο στάδιο της συγκέντρωσης πληροφοριών – Αυτό που θα περιλαμβάνει το περιεχόμενο που βγαίνει από τις ιστοσελίδες των Social Media ,το Twitter, το YouTube κ.λπ.

Νομίζω ότι μπορεί να περιγραφεί ως μία "κοινότητα συλλογής ειδήσεων." Για ένα σημαντικό γεγονός, όπως το Ιράν, ή τα γεγονότα στην Ονδούρα, για παράδειγμα, υπάρχουν τόσες

πληροφορίες που είναι διαθέσιμες για τους ανθρώπους. Οι ιστοσελίδες, που θα ψάξουν το θέμα εις βάθος και που θα παρουσιάσουν τα καλύτερα, πιο ενδιαφέροντα, πιο ακριβή κομμάτια των πληροφοριών, θα είναι πολύ χρήσιμες για τους ανθρώπους, νομίζω.

Ένας από τους λόγους, που ο Andrew και εγώ πετύχαμε, νομίζω, ήταν επειδή ήμασταν διατεθειμένοι να υιοθετήσουμε μια συγκεκριμένη άποψη - υποστηρίξαμε την αντιπολίτευση, θέλαμε οι απαιτήσεις των διαδηλωτών να ακουστούν. Είναι ένα διαφορετικό είδος δημοσιογραφίας από ότι κάνει η New York Times - δεν είναι απαραίτητα καλύτερο, αλλά διαφορετικό. Έχει όμως, ένα μεγάλο όφελος, πιστεύω ότι οι αναγνώστες μας ενδιαφέρονται περισσότερο στο να μας στέλνουν πληροφορίες, να μας βοηθούν να βελτιώσουμε την κάλυψη μας και να μας προσφέρουν εθελοντικά τον χρόνο τους, γιατί μας βλέπουν σαν συμμάχους.


Αστέρης: Δεδομένου του ρόλου του Twitter , ως του κατ 'εξοχήν εργαλείου ρεπορτάζ -και προπαγάνδας- σε αυτή την ιστορία, ποιες είναι σκέψεις σου, σχετικά με τη χρησιμότητα του, στις ιστορίες που βρίσκονται εν εξελίξει και που κρατούν ίσως για μέρες; Γιατί, όταν στους δημοσιογράφους από τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης στην Τεχεράνη, εκτός από Jim Sciutto, απαγορεύτηκε να κάνουν ρεπορτάζ στους δρόμους της Τεχεράνης , αλλά όχι από τα δωμάτια των ξενοδοχείων τους, δεν χρησιμοποίησαν το Twitter (σε αντίθεση π.χ. με. CNN studio , παρουσιαστές ) για να ελέγξουν ή να διαψεύσουν φήμες που προέρχονταν από την Τεχεράνη; Γιατί , και εσύ δεν χρησιμοποίησες τον λογαριασμό του Twitter (μόνο 2 tweets την τελευταία εβδομάδα)

Nico Pitney: Λοιπόν, δεν είμαι σίγουρος ότι Twitter ήταν το κατ 'εξοχήν χρήσιμο εργαλείο σε αυτή την ιστορία. Έγινε μια πολύ καλή προσπάθεια και από τα παραδοσιακά μέσα , τόσο στα Περσικά, όσο και στον αγγλόφωνο τύπο. Οι δημοσιεύσεις στο Twitter ήταν συχνά αξιόπιστες, μόνο όταν υπήρχε κάποιο είδος βίντεο ή φωτογραφίας σαν απόδειξη των ισχυρισμών τους.

Πιστεύω ότι η χρησιμότητα του Twitter , ήταν να είναι σαν ένα "chat room", σαν φόρουμ, όπου οι άνθρωποι (κυρίως εκτός του Ιράν) θα μπορούσαν να ανταλλάσσουν πληροφορίες που είχαν βρει στο web. Χρησιμοποίησα πολύ το Twitter (και οι αναγνώστες έστελναν πολλές πληροφορίες που έβρισκαν στο Twitter), και το μεγαλύτερο μέρος των αναρτήσεων μου έγινε από τον επίσημο λογαριασμό της HuffPost (www.twitter.com / huffpolitics) και όχι από τον προσωπικό μου λογαριασμό.

"Οι δημοσιογράφοι που εργάζονται για τα παραδοσιακά ΜΜΕ αισθάνόνται άνετα να κριτικάρουν άτομα από τα νέα μέσα"

Κική: Ο Πρόεδρος Obama, σου έδωσε μια ειδική «άδεια» για να του απευθύνεις μία ερώτηση, κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου για το Ιράν ... Έβαλες το Ιράν μέσα στον Λευκό Οίκο :-) Πως αισθάνεσαι γι 'αυτό;

Nico Pitney: Ήταν μια πολύ συναρπαστική εμπειρία. Εντυπωσιάστηκα από το πόσοι πολλοί Ιρανοί έστειλαν ερωτήσεις (με μεγάλο προσωπικό κίνδυνο) και νομίζω ότι ήταν αξιέπαινο για τον Πρόεδρο να θέλει να ερωτηθεί από έναν Ιρανό(Αν και προσπάθησε να αποφύγει την ερώτηση!) Επίσης, λεει πολλά, για το πόσο έχουν προχωρήσει τα νέα media τα τελευταία χρόνια. Νιώθω ότι η ποιότητα του περιεχομένου μας, έχει ξεγυμνώσει τα παραδοσιακά media και έχουμε αρχίσει να αναγνωριζόμαστε.

Παναγιώτης: Σχετικά με την ερώτηση της Κίκης για τον Obama. Ορισμένοι από τους συναδέλφους σου , δεν το είδαν έτσι. Δέχτηκες πολλές επικρίσεις. Μήπως επειδή τα συμβατικά ΜΜΕ αισθάνονται ... άβολα με τα νέα μέσα;

Nico Pitney: Υπήρξε κάποια κριτική, αλλά στο τέλος όχι και τόσο πολύ. Το θέμα είναι ότι στους δημοσιογράφους, αρέσει να γράφουν για τους εαυτούς τους, και έτσι, όταν μια "αντίπαράθεση" σαν αυτή συμβαίνει, τραβάει την προσοχή των μέσων μαζικής ενημέρωσης, ακόμη και αν οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται καθόλου.

Επίσης, οι δημοσιογράφοι που εργάζονται για τα παραδοσιακά ΜΜΕ αισθάνόνται άνετα να κριτικάρουν άτομα από τα νέα ΜΜΕ, ενώ πολύ σπάνια θα ασκήσουν κριτική σε συναδέλφους τους από τον παραδοσιακό τύπο.

Για παράδειγμα, ένας ρεπόρτερ στην ίδια συνέντευξη Τύπου, που συμμετείχα και εγώ, ρώτησε τον Πρόεδρο Obama, αν συνεχίζει να καπνίζει τσιγάρα. Αν είχα ρωτήσει εγώ μια τέτοια ερώτηση, θα με είχαν κατασπαράξει, αλλά επειδή ο δημοσιογράφος εργαζόταν για ένα παραδοσιακή εφημερίδα, κανείς δεν είπε λέξη.

Αστέρης: Με σεβασμό στην κρίση που αντιμετωπίζουν τα «παλιά μέσα» και τη συνεχιζόμενη συζήτηση για το μέλλον της δημοσιογραφίας, πώς μπορείς να προσθέσεις «συντακτική αξία» και μια αίσθηση οργανωμένης εργασίας σε ένα χώρο εξ ορισμού τόσο απείθαρχο, όπως η δημοσιογραφία πολιτών;

Νομίζεις ότι η HuffPost και άλλα έγκυρα new media, μπορούν να διδάξουν μεθόδους και δεοντολογία σε μη επαγγελματίες δημοσιογράφους, χωρίς να είναι καταπιεστικά; Κι έχουν τα ίδια κάτι να μάθουν από bloggers (επαγγελματίες ή ερασιτέχνες) ή ακόμη και από ερασιτέχνες βετεράνους;

Nico Pitney: Η HuffPost έχει ένα project, απευθυνόμενο στην δημοσιογραφία των πολιτών που λέγεται «Μάτια & Αυτιά», επικεντρωμένο κυρίως στην δημοσιογραφία των πολιτών εντός των Ηνωμένων Πολιτειών.

Στέλνουμε, σε καθέναν από τους συμμετέχοντες, έναν μακρύ κατάλογο με τις κατευθυντήριες γραμμές, που πρέπει να ακολουθήσουν, προκειμένου να εξασφαλίζουν ότι το ρεπορτάζ τους είναι ακριβές και δίκαιο. Για τα άτομα στο Ιράν, είναι πολύ πιο δύσκολο να συμβεί, σε μεγάλο βαθμό λόγω των προβλημάτων που αφορούν στην επικοινωνία με τους ανθρώπους εκεί.

Αλλά, για παράδειγμα, πολλοί έχουν ζητήσει από Ιρανούς που κάνουν βίντεο, να περιλαμβάνουν σαφείς πληροφορίες σχετικά με την ημερομηνία και τον τόπο που γυρίστηκαν (με την προϋπόθεση ότι είναι ασφαλές να γίνει), έτσι ώστε οι θεατές να κατανοήσουν καλύτερα, την πηγή των πληροφοριών. Γενικότερα, υπάρχουν εξαιρετικές ομάδες, που κάνουν την εκπαίδευση για πολίτες / Επαγγελματίες /ερασιτέχνες δημοσιογράφους στις Ηνωμένες Πολιτείες, και υποθέτω ότι υπάρχουν παρόμοιες οργανώσεις και σε άλλες χώρες.

Υπάρχουν τέτοια projects σε διάφορες χώρες (στο Μεξικό, για παράδειγμα) , που δίνουν βίντεο κάμερες σε άτομα για να αποδείξουν τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων , που συμβαίνουν στις χώρες τους. Αλλά είναι πάντα μία ευαίσθητη κατάσταση , λόγω των σοβαρών κινδύνων που εμπεριέχονται στην τεκμηρίωση αυτού του είδους των εγκλημάτων - αν βοηθήσεις στο να αποκαλυφθούν, γίνεσαι σημαντικό στόχος.

Κική: Και μια τελευταία ερώτηση ... Μετά το Ιράν, τι; Πιστεύεις ότι τα νέα μέσα θα συνεχίσουν να έχουν ηγετικό ρόλο σε κρίσεις σαν και αυτή;

Nico Pitney: Είναι πάντα δύσκολο να προβλεφθεί τι θα έρθει μετά - κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει με βεβαιότητα πώς το Twitter θα απογειωθεί. Αλλά οπωσδήποτε, τα social media, θα συνεχίσουν να είναι μια τεράστια και αυξανόμενη δύναμη στην πολιτική, και τα παραδοσιακά ΜΜΕ θα συνεχίσουν να προσπαθήσουν και να συγκεντρώνουν , τις πιο σημαντικές πληροφορίες που βρίσκουν στα Social Media. Νομίζω, ότι είναι μια καλή υπηρεσία για όλους εκείνους τους ανθρώπους που δεν έχουν το χρόνο, να περάσουν όλη την ημέρα ψάχνοντας το Twitter, το Facebook, κ.λπ.