Έπειτα από πολύ καιρό έκατσα εχθές το βράδυ να παρακολουθήσω Λαζόπουλο και ομολογώ οτι το μετάνιωσα φρικτά. Ένας άνθρωπος που έχει ξεφύγει κατά πολύ από αυτό που ονομάζουμε σάτιρα (ή stand up comedy). Θα σταθώ σε δυο σημεία του δίωρου προγράμματος του, μόνο, που είναι ενδεικτικά του όλου κλίματος της εκπομπής.
Λέει κάποια στιγμή ο Λαζόπουλος, "Ξέρετε γιατί το MEGA παίζει πολύ Καρατζαφέρη; Έχει σχέδιο να αποδυναμώσει την ΝΔ και να ενισχύσει το ΠΑΣΟΚ". Κατά την προσωπική μου γνώμη δεν είναι μόνο το MEGA που παίζει πολύ ΛΑΟΣ αλλά όλα τα κανάλια (δυστυχώς) και αυτό γιατί οι θεατρινισμοί των στελεχών του φέρνουν νούμερα.

Από την άλλη έχει ενδιαφέρον να αντιστρέψουμε την σκέψη αυτή του Λάκη στην ίδια του την εκπομπή. Αφιέρωσε από ένα 15λεπτο κράζοντας - με όχι και πολύ χιούμορ, Καρατζαφέρη και Παπαρήγα, υπερασπίστηκε τον Αλαβάνο και κατακεραύνωσε ΠΑΣΟΚ και Παπανδρέου. Το Κώστα Καραμανλή τον άγγιξε σε κάτι φευγαλέα πλάνα με ατάκες που μάλλον χάδι θύμιζαν παρά χαστούκι. Τι να υποθέσω για εσένα Λάκη; Μήπως πράττεις στην εκπομπή σου ακριβώς αυτά που καταγγέλεις για το MEGA;

Δεύτερο σημείο είναι ο απόλυτος συμψηφισμός. Πρίν απο λίγες μέρες η Φεβρωνία Πατριανάκου είχε περάσει την γραμμή της ΝΔ στο θέμα των σκανδάλων, "το ΠΑΣΟΚ φοβάται την υπόθεση Siemens". Το πρώτο φερέφωνο της γραμμής αυτής ήταν ο Γιάννης Πρετεντέρης και το Βήμα. Εχθές ο Λαζόπουλος δήλωσε στον... λαό του, ότι το ΠΑΣΟΚ και οι εφημερίδες (!) επιχειρούν να ανεβάσουν το θέμα Παυλίδη και το Βατοπέδι για να θαφτεί η Siemens.

Οι προσπάθειες, εδώ και ένα χρόνο, του Γιώργου Παπανδρέου να φέρει το θέμα στη Βουλή για τον Λάκη δεν ήταν τίποτα. Το γεγονός ότι έχει πει, άπειρες φορές ότι όλοι όσοι εμπλέκονται στα σκάνδαλα πρέπει να μπουν φυλακή - από όποιο κόμμα και αν προέρχονται, επίσης δεν είπαν τίποτα στο κύριο Λαζόπουλο.

Δεν συνεχίζω παρακάτω. Ελπίζω κάποιος να έχει γράψει την εκπομπή και να μπορέσετε να δείτε και να ακούσετε την χθεσινή παρωδία. Δυστυχώς ο Λαζόπουλος ασκεί πολιτική και μάλιστα αυστηρά κομματική. Η απόλυτη κατάντια ενός, κάποτε, καλού κωμικού.

Είναι η πρώτη φορά που μπαίνω στον πειρασμό να βάλω διαγωνισμό στο blog. Το tvxs.gr μου προσέφερε δυο αντίγραφα από το ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου για τα γεγονότα του περασμένου Δεκεμβρίου και προφανώς θα τα δώσω σε δυο από εσάς.
Αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να αφήσετε ένα σχόλιο σε αυτό το ποστ στο οποίο να περιγράφετε με λίγες λέξεις ποια εικόνα σας έμεινε πιο έντονα χαραγμένη από όλα τα γεγονότα που σημάδεψαν εκείνη την περίοδο.

Η κλήρωση θα γίνει την επόμενη Κυριακή 3 Μαΐου και θα μπορείτε να την παρακολουθήσετε ζωντανά από εδώ. Την ώρα θα την μάθετε μέσα στην εβδομάδα.

(Photo by murplej@ne)

Αρκετοί άνθρωποι ψάχνουμε εδώ και χρόνια τον τρόπο που τα κόμματα θα κάνουν διάλογο με τους πολίτες. Πολλές ήταν οι προσπάθειες που επιχειρήθηκαν άλλες με ικανοποιητικά και άλλες όχι με τόσο ικανοποιητικά αποτελέσματα. Η πλέον πρόσφατη είναι το deb8.gr. Ο Ανδρέας, ο Στέφανος, η Αναστασία και ο Μπάμπης δημιούργησαν ένα site επάνω στο οποίο αναρτούν τα προγράμματα των κομμάτων, και μας καλούν να τα σχολιάσουμε. Έχουν ξεκινήσει με το πρόγραμμα του συνασπιμού, και το μανιφέστο του pes για τις ευρωεκλογές.

Συμμετοχή

Το πρώτο που παρατηρεί κάποιος όταν μπαίνει στο deb8 - πέρα της αισθητικά καλαίσθητης σελίδας - είναι η μικρή συμμετοχή σε σχόλια. Έχω γράψει αρκετές φορές ότι οι πολίτες δεν συμμετέχουν στα κοινά. Άλλοι από αδιαφορία, άλλοι από την μόνιμη λοβοτομή που τους έχει προκαλέσει η χρόνια παθητική θέαση των εξελίξεων και άλλοι από καχυποψία. Οι πολίτες, δυστυχώς, δύσκολα θα συμμετάσχουν στο σύνολό τους. Τι είναι αυτό, λοιπόν, που μπορεί να τους κάνει να πλησιάσουν;

Λιγότερη πληροφορία

Από μικρός είχα μια αποστροφή προς τα Άπαντα κάθε είδους. Εκείνα τα ογκώδη βιβλία που στρίμωχναν μέσα σε τόμους - χιλιάδων σελίδων - μυθιστορήματα και διηγήματα μεμονωμένων συγγραφέων ή και ολόκληρων περιόδων, το ένα πίσω από το άλλο. Πάντα είχα προσπαθήσει να διαβάσω μέσα από αυτά και πάντοτε κουραζόμουν και τα παρατούσα. Κάπως έτσι νομίζω ότι συμβαίνει όταν επιχειρείς να καταθέσεις ένα ολόκληρο πρόγραμμα για διαβούλευση. Η πληροφορία μοιάζει τόσο στριμωγμένη - όσο καλά και αν την έχεις ταξινομήσει - που δημιουργεί στον επισκέπτη την ίδια αποστροφή που πάθαινα μικρός.

Σύγκριση αντί για μονοκομματική παράθεση

Ένα πρώτο βήμα, λοιπόν θα ήταν να γινόταν συζήτηση για ένα θέμα κάθε φορά - π.χ την Παιδεία στην αρχή, τον Πολιτισμό αργότερα κ.τ.λ. Η πληροφορία θα ήταν μικρότερη και σίγουρα ποιο θελκτική. Ακόμα και τότε, όμως, θα παρέμενε μονότονη αφού θα ήταν οι θέσεις ενός μόνο κόμματος ενώ πέντε 15νθήμερα για να συζητηθούν ξεχωριστά τα προγράμματα των πέντε κομμάτων θα ήταν υπερβολικός σαν χρόνος. Ένας τρόπος να προκαλέσεις και να κάνεις την διαφορά είναι η σύγκριση. Παίρνεις τις θέσεις των κομμάτων και τις παραθέτεις προς κρίση και συζήτηση κατά αντιπαράθεση. Τι προτείνουν για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, τι για την είσοδο στα πανεπιστήμια κ.τ.λ. Αυτός είναι ένας καλός τρόπος κατά την γνώμη μου να πετύχεις και συμμετοχή αλλά και ουσία, γιατί η ουσία είναι και να μπορεί να κρίνει ο πολίτης ποιο πρόγραμμα είναι ρεαλιστικότερο έναντι ενός άλλου.

Τα παραπάνω βήματα θα έφερναν επισκέπτες. Θα παραγόταν, όμως, ουσία;

Τα πολλά κοινωνικά δίκτυα έχουν κάνει μια πρωτοφανή διασπορά των συζητήσεων. Μπορεί να διαβάσει κάποιος κάτι στο deb8 και να θελήσει να το συζητήσει στο twitter, στο facebook, στο friendfeed, στο forum των εκπαιδευτικών που είναι γραμμένος η όπου αλλού μπορούμε να φανταστούμε. Πως μπορεί να πεισθεί ότι την συζήτηση πρέπει να την κάνει στο deb8;

Πρακτικά αυτό είναι δύσκολο. Είναι σαν να προσπαθείς να πείσεις έναν δημότη να έρθει στο δημαρχείο να συζητήσει το πρόβλημα της καθαριότητας και όχι στο σπίτι του ή τον σύλλογο του. Προσωπικά θεωρώ ότι οι λύσεις είναι δυο. Το πρώτο βήμα είναι να του πεις ότι όπου και αν θέλει να συζητήσει εσύ θα πας να τον ακούσεις, αρκεί αυτός να σε "καλέσει" στο χώρο δηλώνοντας σου ότι κάνει εκεί διάλογο.

Το δεύτερο βήμα είναι να του εξηγήσεις γιατί είναι σημαντικό να κάνει την κουβέντα μέσα στο site και όχι π.χ στο twitter όπου η πληροφορία εύκολα χάνεται. Για να καταφέρεις κάτι τέτοιο πρέπει να ξέρει ο πολίτης από την αρχή την πορεία που θα ακολουθήσει το σχόλιο του. Θα το συγκεντρώσεις και θα το αρχειοθετήσεις με κάποιον τρόπο; Θα το ομαδοποιήσεις μαζί με άλλα παρόμοια σχόλια; Θα παραδοθούν στα κόμματα αυτά τα σχόλια και αν ναι με ποιόν τρόπο; Την ευθύνη του διαλόγου την έχει το site ή τα κόμματα; Θα βγει κάποιο διακύβευμα στο τέλος ενός διαλόγου και εάν ναι από ποιόν θα έχει δημιουργηθεί;

Η αρχή ενός διαλόγου αν και γοητευτική είναι σχετικά εύκολη, η διαχείριση του και η συμμετοχή σε αυτόν είναι τα κομμάτια που διέλυσαν το παζλ προγενέστερων φιλόδοξων προσπαθειών. Επειδή, το deb8, είναι ότι καλύτερο έχω δει μέχρι στιγμής να γίνεται ελπίζω ότι τα παιδιά θα λάβουν υπόψιν τους και τα παραπάνω αλλά και άλλες, συζητήσεις που έγιναν τελευταία για το ίδιο θέμα και θα κάνουν τις βελτιώσεις που πρέπει.

Υ.Γ Προφανώς και υπάρχουν και άλλα σημεία που μπορεί να εστιάσει κανείς, επειδή - όμως - είναι το μακροσκελέστερο ποστ που έχω γράψει ποτέ στο "πρόχειρο τετράδιο" είπα να το κλείσω εδώ. Η συνέχεια στα σχόλια...

Αν και αυτή η, μικρού μήκους, ταινία δημιουργήθηκε πριν από 11 μήνες δεν είχε τύχει να την ξαναδώ. Δεν έχω λόγια να την περιγράψω. Προφητική έως ένα βαθμό (αν κάνει κάποιος τον παραλληλισμό με τα γεγονότα του Δεκεμβρίου), σατυρική, με σκηνοθεσία που, πραγματικά, σε καθηλώνει. Δείτε τη και θα καταλάβετε!

Υ.Γ Όπως με πληροφόρησε το Άσπρο Πρόβατο η ταινία είναι του 2005.

Ελλείψει έμπνευσης είχα ρωτήσει φίλους στο facebook εάν έχουν να μου προτείνουν κάποια ιδέα για ποστ. Επειδή οι ιδέες που έπεσαν στο τραπέζι ήταν πολύ καλές είπα να καταγράψω δυο απο αυτές σε ένα ποστ.

Επιχειρήσεις που μας σέβονται

Η Ζωή μου πρότεινε να γράψω για εκείνες τις εταιρείες που αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση. Αντί να ρουφούν το αίμα των συνεργατών τους προσφέρουν καλές συνθήκες εργασίες και ικανοποιητικές απολαβές. Πρόσφατα η Ζωή επιμελήθηκε ένα ένθετο του Βήματος που αναφέρει 20 από αυτές τις εταιρείες. Είναι γεγονός ότι για το μεγαλύτερο ποσοστό από αυτές έχω θετικότατη γνώμη. Το κακό, βέβαια, σε τέτοιους είδους ένθετα είναι ότι ενώ αναφέρουμε ονομαστικά τις καλές επιχειρήσεις ποτέ μα ποτέ αυτό δεν γίνεται για τις άλλες, αυτές που αποτελούν παράδειγμα προς αποφυγή. Και εδώ ερχόμαστε στην δεύτερη πρόταση για θέμα...

Πως τα ΜΜΕ κατευθύνουν τον κόσμο

Αυτή ήταν η πρόταση της Αγγελικής. Υποθέτω ότι έχει άπειρα παραδείγματα στο μυαλό της για να αναφερθεί σε αυτό. Το πρόσφατο, βιωματικό μου, παράδειγμα έρχεται από το σύλλογο εργαζομένων της Γενικής Τράπεζας. Και οι δυο μου γονείς είναι εκεί συνταξιούχοι. Το ταμείο έχει στερέψει εδώ και δυο μήνες με αποτέλεσμα οι συνταξιούχοι της τράπεζας όχι μόνο να μην έχουν λάβει τις επικουρικές τους συντάξεις αλλά να μην γνωρίζουν πότε θα συμβεί αυτό. Ανάμεσα στην διοίκηση της τράπεζας και στην κυβέρνηση παίζεται εδώ και καιρό το γνωστό παιχνίδι, "πετάω την ευθύνη στον άλλον" με θύματα τους συνταξιούχους. Πρόσφατα έγινε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το Υπουργείο Οικονομικών - έπειτα από 20 χρόνια κατέβηκε σε αυτή και ο πατέρας μου. Είχαν κληθεί όλα τα κανάλια και οι εφημερίδες για να καλύψουν το γεγονός. Αποτέλεσμα να... σνομπάρουν την διαμαρτυρία όλοι - πλην του 902 που προς τιμήν του ήταν εκεί και έκανε ρεπορτάζ. Αφού για τα Μ.Μ.Ε δεν έχει γίνει τίποτα τότε το πρόβλημα, ουσιαστικά δεν υπάρχει και αυτή είναι η πραγματικότητα.

Ίσως τελικά οι δυο αυτές προτάσεις να μην ήταν και τόσο άσχετες μεταξύ τους. Τί λέτε;

Υ.Γ Μας εύχομαι καλό Πάσχα. Κοιτάξτε να φορτίσετε, λίγο, τις μπαταρίες σας και να περάσετε καλά. Τα ξαναλέμε την επόμενη εβδομάδα...

Στην συζήτηση, "Πολιτικές Ελευθερίες και Ασφάλεια στην Ηλεκτρονική Εποχή" ήταν παρών και ο προϊστάμενος του Τμήματος Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος Μανώλης Σφακιανάκης. Οι απαντήσεις που έδωσε για την υπόθεση Τσιπρόπουλου αλλά και το Indymedia ήταν, ειλικρινά, τραγελαφικές δείχνοντας από την μια αμηχανία και από την άλλη μερική άγνοια του διαδικτύου. Δείτε το video και θα καταλάβετε...

Παρακολούθησα το βράδυ της Τετάρτης την εκπομπή του Νίκου Ευαγγελάτου για την αγορά του αυτοκινήτου. Η γενική αίσθηση των ρεπορτάζ ήταν ότι η αγορά νέων αυτοκινήτων τονώθηκε από τα μέτρα της κυβέρνησης για το τέλος ταξινόμησης, αντίθετα με την αγορά μεταχειρισμένου που αργοπεθαίνει. Έμποροι και καλεσμένοι αναφέρθηκαν στην μερίδα εκείνη των συμπολιτών μας που ωφελήθηκαν από την κίνηση αυτή, έχω την αίσθηση όμως ότι ένας από τους μεγάλους κερδισμένους δεν έχει αναφερθεί καθόλου.

Μεγάλα Πορτοφόλια

Είναι δεδομένο ότι η μείωση του τέλους έχει μεγαλύτερο όφελος στα αυτοκίνητα μεγάλων κυβικών. Αυτό, πρακτικά, σημαίνει ότι οι μεγάλοι κερδισμένοι από το μέτρο θα είναι όσοι αγοράσουν αυτοκίνητο 30.000 ευρώ και άνω (που η μείωση ξεπερνά τις 5.000 ευρώ). Όλοι γνωρίζουμε ότι αυτοί είναι, πλέον, πολύ λίγοι από την στιγμή που οι τράπεζες έχουν σφίξει τις προϋποθέσεις χορήγησης δανείου αγοράς αυτοκινήτου - και καλά κάνουν.

Εισαγωγείς και αυτοκινητοβιομηχανίες

Η τόνωση της αγοράς των νέων αυτοκινήτων ωφελεί ξεκάθαρα τους εισαγωγείς και εμπόρους. Ποσοτικά δεν υπολογίζονται πάνω από 2.000 άτομα που οι περισσότεροι ανήκουν σε μια χούφτα από ισχυρές οικογένειες του χώρου. Κερδισμένες, επίσης, βγαίνουν και οι αυτοκινητοβιομηχανίες. Ο κλάδος της βιομηχανίας, δηλαδή, που χτυπήθηκε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο με αποτέλεσμα αρκετές χιλιάδες εργαζόμενοι τους να μείνουν στον δρόμο. Αυτό θα είχε κάποια αξία για την τόνωση της πραγματικής οικονομίας εάν δεν υπήρχε στη μέση μια μικρή λεπτομέρεια. Η χώρα μας δεν έχει αυτοκινητοβιομηχανίες... Αυτό σημαίνει ότι Γάλλοι, Γερμανοί, Τσέχοι και Ισπανοί είναι σίγουρα ευγνώμονες στην ελληνική κυβέρνηση, όχι όμως και εμείς.

Τηλεοπτικοί σταθμοί και εφημερίδες

Σε αυτή την κατηγορία δεν αναφέρθηκε κανείς ούτε στην εκπομπή "Αποδείξεις" ούτε αλλού. Το κύριο διαφημιστικό έσοδο τηλεοπτικών σταθμών και εφημερίδων προέρχεται από τις κρατικές διαφημίσεις, τις τηλεπικοινωνίες και την αγορά αυτοκινήτου... Η μείωση του τέλους και το ανταγωνιστικότερο των τιμών θα αναγκάσει της εταιρείες να σπρώξουν νέα διαφημιστικά πακέτα. Σε μια περίοδο που η διαφήμιση έχει γίνει είδος προς εξαφάνιση - ειδικά οι ακριβές του prime time - από την ελληνική τηλεόραση και τα σαλόνια των εφημερίδων, η κυβέρνηση φρόντισε να καλύψει και της ανάγκες των εκδοτών την στήριξη των οποίων είναι βέβαιο ότι κυνηγά ειδικά τώρα που διανύει την δυσκολότερη περίοδο της...

Εδώ και πολλά χρόνια στο δίκαιο των Η.Π.Α αλλά και χωρών της Δυτικής Ευρώπης έχουν ενσωματωθεί διατάξεις που διευκολύνουν την ρύθμιση χρεών των καταναλωτών και την προστασία τους από τις τράπεζες. Στην Ελλάδα, αντιθέτως, ο καταναλωτής νιώθει απροστάτευτος.

Εχθές το ΠΑΣΟΚ, κατέθεσε σε διαβούλευση πρόταση νόμου με στόχο να καλυφθεί το κενό αυτό. Με απλά λόγια προτείνετε να δίνεται, στους πολίτες το δικαίωμα να ρυθμίσουν τα χρέη τους, και αφού με βάση τις δυνατότητες που τους προσφέρει το εισόδημά τους, ικανοποιήσουν για μια χρονική περίοδο ένα μέρος των οφειλών αυτών, να απαλλαγούν από τα χρέη τους. Το μέτρο θα αφορά εκείνους που έχουν αποδεδειγμένη και μόνιμη αδυναμία να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους, κάτω από συγκεκριμένες και αυστηρές προϋποθέσεις.

Είναι από τις προτάσεις νόμου που, πραγματικά, μου κίνησαν το ενδιαφέρον καθώς αφορά ένα θέμα που έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο πολλές ελληνικές οικογένειες. Θα μελετήσω την πρόταση καλύτερα και όποιος θέλει το συζητάμε.

Πριν από λίγο ο Αριστοτέλης Παυλίδης αρνήθηκε να παραιτηθεί αλλά και να γίνει ανεξάρτητος. Εν ολίγοις είπε στον Κώστα Καραμανλή, "Εγώ δεν παραγράφω το αδίκημα, εγώ δεν ρίχνω την κυβέρνηση" αφήνοντας τον μετέωρο ή να το πράξει ο ίδιος ή αποδεχθεί τους όρους του παιχνιδιού του κυρίου Παυλίδη.

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός τόσα χρόνια είχε αφήσει τους υπουργούς του να αλωνίζουν χωρίς κανένα έλεγχο, χωρίς κανένα ηθικό φραγμό - ότι νόμιμο και ηθικό. Δυστυχώς, όμως, ήρθε η ώρα που αυτό του γύρισε μπούμερανγκ. Στην υπόθεση Παυλίδη δεν μπορούσε να απέχει η κοινοβουλευτική του ομάδα (βλ. Βατοπέδι) ενώ αυτή την φορά ο Τραγάκης δεν μπόρεσε να μεταπείσει κάποιον να πράξει ότι διατάξει ο... βοσκός.

Game Over, κύριε Καραμανλή για να το πούμε και σε πιο... Nintendo διάλεκτο, μήπως και το καταλάβετε.

Υ.Γ Για άμεση ενημέρωση μπορείτε να παρακολουθήσετε το twitter.

[Photo by myklroventine]

Διάβασα, καθυστερημένα είναι η αλήθεια, το ρεπορτάζ του Κυριακάτικου Ελεύθερου Τύπου για την δυναμική πολιτικών και κομμάτων στο facebook. Σύμφωνα με την εφημερίδα τους περισσότερους υποστηρικτές τους έχει ο Κώστας Καραμανλής και η Νέα Δημοκρατία. Η αλήθεια, όμως, είναι λίγο διαφορετική.

Στο facebook υπάρχουν τρεις μικροί και ανεξάρτητοι κόσμοι. Ο πρώτος - και πιο διαδεδομένος - είναι τα profile, τα φυσικά πρόσωπα, δηλαδή, που κάνουν εγγραφή. Το πρόβλημα με αυτά είναι ότι δεν μπορεί κάποιος να έχει περισσότερους από 5.000 φίλους, κάτι λογικό δηλαδή για έναν μέσο χρήστη. Η ανάγκη για περισσότερους φίλους - υποστηρικτές, άρχισε να αναβαθμίζει την λειτουργία των pages. Τα pages είναι, ουσιαστικά, οι σελίδες των εταιρειών, sites και πολιτικών με περιθώριο να έχει κανείς αναρίθμητους υποστηρικτές. Η τρίτη κατηγορία είναι τα groups, στα οποία ομολογουμένως επικρατεί ένα χάος όσων αφορά την στόχευση και λειτουργικότητα τους.

Όταν προσπαθείς να συγκρίνεις αυτά τα τρία μεταξύ τους τα συμπεράσματα που βγάζεις είναι σίγουρα λανθασμένα. Έτσι και οι συντάκτες του Ελεύθερου Τύπου έπεσαν σε αυτή την παγίδα. Από τον Κώστα Καραμανλή και την Νέα Δημοκρατία επέλεξαν να πάρουν τους αριθμούς υποστηρικτών από τα pages ενώ από τον Γιώργο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ το profile και κάποιο παλιό group υποστήριξης. Ποια είναι η διαφορά; Αν συγκρίνουμε τα pages μόνο - που είναι και το λογικό - ο Γιώργος Παπανδρέου έχει, περίπου, 3.000 περισσότερους υποστηρικτές από το Κώστα Καραμανλή και το ΠΑΣΟΚ είναι δημοφιλέστερο σε σχέση με την ΝΔ με διαφορά που αγγίζει τα 12.000 άτομα.

Στο άρθρο, επίσης, δεν είδα πουθενά το όνομα της Ντόρας Μπακογιάννη και το λέω αυτό επειδή η Υπουργός Εξωτερικών, αριθμεί περισσότερους από 5.000 υποστηρικτές την ώρα που αναφέρθηκαν πολιτικοί με πολλοί λιγότερους.

Είναι θετικό η παραδοσιακή δημοσιογραφία να προσπαθεί να καλύψει όσα συμβαίνουν στο χώρο του διαδικτύου. Το θέμα είναι, όμως, ότι αφού δεν γνωρίζουν γιατί δεν ρωτούν κάποιους που ξέρουν καλύτερα; Άλλωστε η διασταύρωση του ρεπορτάζ δεν είναι μια από τις βασικές αρχές του επαγγέλματος;

Υ.Γ Το ρεπορτάζ είναι μεγαλύτερο απο όσο υπάρχει στην ιστοσελίδα του Ελεύθερου Τύπου εαν θέλετε να το διαβάσετε όλο αναζητήστε το pdf της έκδοσης της Κυριακής.

Το παρακάτω κείμενο είναι του Χρήστου. Το ανάρτησε στο facebook και με συγκίνησε τόσο που ήθελα να το μοιραστώ. Συμφωνώ μέχρι και την τελευταία τελεία του. Καλή αρχή, Χρήστο και ελπίζω σύντομα να δούμε και ένα δικό σου blog.

"Η πρωτη μου αποπειρα συγγραφης ποστ, δυστυχως δεν θα είναι στο στυλ που ισως πολλοι από εσας με εχετε γνωρισει από κοντα. Δεν θα εχει καθολου χιουμορ, δεν θα εχει πιασαρικο θεμα, δεν θα ασχοληθει με σχολιασμο επικαιροτητας.

Δυστυχως, θα αναφερεται σε μια ολοκληρη γενια, σε ατομα γεννημενα σε μια δεκαετια γεματη αντιθεσεις, προβληματα, αναζητησεις, αλλα και δυστυχως, πολλες αντιφασεις. Σε ολους οσους από εμας γεννηθηκαμε καπου εκει κοντα στη χουντα, λιγο πριν το τελος της, λιγο μετα. Ολοι μας ακουμε για την γενια των 700 €. Είναι η γενια που αντιδρα, η γενια που επαναστατει, η γενια που κατεβαινει πλεον στους δρομους. Μια γενια που αργα ή γρηγορα, θα βρει την ακρη της. Μια γενια που δεν την φοβαμαι, γιατι είναι ζωντανη, εχει παλμο, και ξερει τι ζηταει.

Αυτό που δεν ακουει κανεις όμως, είναι για την γενια των 1000 €. Ατομα αναμεσα στα 30 και τα 40. Ατομα που δεν ζουν πλεον στη θαλπωρη και την οικογενειακη ασφαλεια του πατρικου σπιτιου. Ατομα που εχουν ξεκινησει πανω από μια δεκαετια το μοναχικο δρομο της ζωης, με οικογενειες, με παιδια. Ατομα που τρεχουν σε 2 και 3 δουλειες για να συντηρησουν ξενα στοματα, και όχι απλα τις αναγκες της εξοδου και των προσωπικων αγορων τους. Και αυτή η γενια είναι αμιλητη. Δεν συμμετεχει. Δεν φωναζει. Εχει κατεβασει στωικα το κεφαλι, εχει παραδεχτει σιωπηλα την ηττα της, και κρυβεται πισω από τους νεους, μηπως και καταφερει καποιος άλλος να κανει κατι για αυτους.

Δεν εχει πολεμησει ποτε για τιποτα, δεν εχει διεκδικησει ποτε τιποτα. Μια καταληψη επι του αειμνηστου Κοντογιαννοπουλου, είναι ολο της το βιογραφικο. Και ακομα και τωρα, που είναι οι πιο κρισιμες ωρες, ακομα και τωρα, που είναι οι πιο αμεσα θιγομενοι από την κριση, καθως εχουν ηδη ξεκινησει την σταδιοδρομια τους, η μονη τους αντιδραση είναι να επικροτουν τις αντιδρασεις των νεοτερων, από την ασφαλεια του καναπε τους.

Ισως φταιει η κουραση από τα διπλα μεροκαματα για να συντηρηθουν τα σπιτια που εχουν ανοιξει.. Ισως φταιει το ότι απλα ποτε δεν εμαθαν να διεκδικουν δικαιωματα. Ισως. Η ουσια όμως είναι ότι είναι απαθεις. Απλα η ζωη τους προσπερνα, και οι πιο πολλοι νοιωθουν ηδη γερασμενοι, εξουθενωμενοι, νικημενοι.

Αυτήν ακριβως τη γενια πρεπει να σηκωσουμε από τους καναπεδες… Αυτά ακριβως τα ατομα πρεπει πρωτα πλεον να συνειδητοποιησουν ότι οι οποιες εξελιξεις, είναι πλεον στα χερια τους, και όχι στα χερια ουτε των νυν κυβερνοντων, που σιγα σιγα αποσυρονται, ουτε στα χερια των μαθητων και φοιτητων, που ουτως ή αλλως σωστα εξεγειρονται. Αυτά τα ατομα πρεπει να αντιδρασουν, όχι για το αυριο τους, αλλα για το καλυτερο σημερα αυτων και των οικογενειων τους, των ιδιων τους των παιδιων. Αλλιως, θα παραμεινει όπως ακριβως είναι τωρα. Μια Χαμενη Γενιά..."