Ιραν: Οι δυο όψεις μιας εξέγερσης
| Comments ]


Ας θεωρήσουμε σαν δεδομένο ότι τα γεγονότα στο Ιραν αποτελούν την μεγαλύτερη εξεγέρση - έκπληξη των τελευταίων ετών και αυτό γιατί οι πολιτικές, ιδεολογικές και θρησκευτικές συνθήκες στην χώρα είναι τέτοιες που δύσκολα μπορούσαν να προοιωνίσουν μια τέτοια κατάσταση. Τις τελευταίες ώρες παρακολουθώ όλα όσα γίνονται και ομολογώ ότι νιώθω να βρίσκομαι μπροστά σε δυο εξελίξεις που τρέχουν παράλληλα.

Τα social media βοηθούν να μαθαίνουμε τι συμβαίνει αυτή την στιγμή στο Ιράν Φοιτητές από την περιοχή μεταδίδουν νέα και εικόνες χωρίς το φιλτράρισμα που αυτά δέχονται από τα παραδοσιακά media. Αυτό είναι η μια όψη του νομίσματος. Τα γεγονότα.

Στην άλλη όψη είναι το παιχνίδι της Δύσης, λιγότερο αγνό από την εξέγερση αυτή καθ΄αυτή αλλά ιδιαίτερα ενδιαφέρον για την πορεία των εξελίξεων στην περιοχή. Τα παρακάτω παραδείγματα είναι χαρακτηριστικά και αποτελούν μερικούς κρίκους σε μια αλυσίδα γεγονότων που θα παρακολουθήσουμε τις επόμενες μέρες.

Λίγες ώρες μετά την εξέγερση το CNN ανέβασε ιδιαιτέρως ψηλά μια δημοσκόπηση του Εβραικού Πανεπιστημίου που βάση αυτής λέγεται ότι το 52% των Ισραηλινών πολιτών θέλουν το Ισραήλ να βομβαρδίσει τους πυρηνικούς αντιδραστήρες του Ιραν.

Λίγες ώρες μετά το BBC εξέφραζε την άποψη οτι η Δύση δεν μπορεί να επιτρέψει την συνέχιση του πολιτικού χάους στο Ιραν, καθώς αυτό θα σήμαινε, λόγο πετρελαίου οικονομική καταστροφή

But it certainly is not in the outside world's interest to have a long period of disorder in Iran. Political chaos in a leading oil-producing country would do more economic damage to Western countries.

Τέλευταίο αλλά επίσης σημαντικό και το άρθρο των New York Times που αφου περιγράφει την κατάσταση καταλήγει στο εξής,
“By the evening, people will pour into the streets,” predicted one young woman, from inside the hood of her black chador. “But Ahmadinejad will become president by force.”

Το σκηνικό Ισραηλινού ξεσηκωμού, παιχνιδιού με το πετρέλαιο και κακού δικτάτορα η δύση το είχε ξαναστήσει πριν μερικά χρόνια με το Ιράκ με τα γνωστά αποτελέσματα. Αν και δεν θέλω να μειώσω την εξέγερση ενός λαού ούτε να κυλήσω στην συνωμοσιολογια, μου δημιουργείται η αίσθηση ότι η σπίθα που έβγαλε τον κόσμο στον δρόμο μόνο αυθόρμητη δεν ήταν.

Σε σχέση, βέβαια, με το Ιράκ οι ισορροπίες είναι διαφορετικές και οι Δυτικοί θα το σκεφτούν περισσότερο πριν την επόμενη σταυροφορία αλλά αυτό είναι θέμα για διαφορετικό ποστ...