Γιατί πέφτει μια κυβέρνηση;
| 13 αφορμές για διάλογο ]


Την δεκαετία του 1980, η τότε κυβέρνηση της Ιταλίας, με πρωθυπουργό τον Μπετίνο Κράξι, είχε αναπτύξει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα θεωρία. Η αστική δημοκρατία, όπως και κάθε προϊόν στην ελεύθερη αγορά έχει μια τιμή και εκείνοι που οφείλουν να πληρώσουν το μεγαλύτερο ποσοστό της είναι όσοι έχουν και τα μεγαλύτερα οφέλη. Αυτοί, δηλαδή, που κάνουν δουλειές με το κράτος.

Η μέθοδος που η Ιταλική κυβέρνηση χρησιμοποίησε για να εισπράξει αυτό το αντίτιμο ήταν τα φακελάκια. Μεσάζοντες, κομματικοί και κυβερνητικοί παράγοντες και έμπιστοι φίλοι είχαν αναλάβει τον ρόλο του εισπράκτορα. Το εμπόρευμα "αστική δημοκρατία" άξιζε πολλά και πληρωνόταν όσο - όσο. Όπως είχε παραδεχτεί μάλιστα και ο ίδιος ο Κράξι στην κατάθεση του,

Όποιος κατείχε θέση στον κρατικό μηχανισμό και είχε εισόδημα κάτω του πενταπλάσιου του μέσου οικογενειακού εισοδήματος ήταν ηλίθιος!

Η είσοδος, στην οικονομική ζωή της Ιταλίας, νεόκοπων επιχειρηματιών, οι λαμπερές βραδιές υπουργών με εργολάβους φίλους τους και οι κρουαζιέρες τους με πανάκριβα σκάφη είχαν διχάσει την Ιταλία. Τα κανάλια προστάτευαν Πρωθυπουργό και μέλη της κυβέρνησης προβάλοντας την... lifestyle πλευρά τους ενώ ένα τμήμα της πολιτικής ζωής θεωρούσε ότι όλα όσα συνέβαιναν οδηγούσαν στην απαξίωση της πολιτικής τάξης, στα μάτια των πολιτών.

Η ηγεμονία της κυβέρνησης και η προστασίας της από τα Μ.Μ.Ε έφτασε σύντομα στο τέλος της. Μια εκτεταμένη δικαστική έρευνα έφερε στο φως το μέγεθος της ασυδοσίας. Πολλά ονόματα της κυβέρνησης βρέθηκαν στην φυλακή, ενώ ο Μπετίνο Κράξι φυγόδικος στην Τυνησία. Ένας αξιωματούχος της, τότε, κυβέρνησης παραδέχθηκε, μετά από χρόνια την αιτία που οδήγησε στην κατάρρευση. Ο λόγος που πιαστήκαμε στην φάκα, είχε πει, δεν ήταν επειδή χρηματιζόμασταν, αλλά γιατί πιστέψαμε ότι ήμασταν ηγεμόνες ενός υπνωτισμένου πλήθους. Τις όποιες ομοιότητες και διαφορές με την σημερινή Ελλάδα τις αφήνω στην κρίση σας...

[ Photo by re-pubblica.blog.kataweb.it ]

13 αφορμές για διάλογο

gpapoul είπε... @ 17 Σεπτεμβρίου 2008 - 12:15 μ.μ.

Από την "αστική δημοκρατία" του Κράξι, στην "κουμπαρική δημοκρατία" του Καραμανλή.

nikos είπε... @ 17 Σεπτεμβρίου 2008 - 2:49 μ.μ.

Παναγιώτη, δεν διαφωνώ με την ουσία του άρθρου σου. Για να είμαστε δίκαιοι πάντως, σου υπενθυμίζω ότι στην Ελλάδα έχουν ξαναπέσει κυβερνήσεις για τους ίδιους λόγους.

Πολλές φορές. Έτσι δεν είναι?

Παναγιώτης Παπαχατζής είπε... @ 17 Σεπτεμβρίου 2008 - 7:32 μ.μ.

@Niko
Δεν πρόκειται να σου φέρω κάποια σοβαρή διαφωνία πάνω στο θέμα.
Θα συμφωνήσω οτι παρόμοια κατάσταση υπήρξε ο '89.
Για το 2004, βέβαια, αν και προφανώς υπηρξε η αλαζονεία απο πλευράς πολλών πασοκων, απο την άλλη έχω την αίσθηση οτι το εκλογικό σωμα τους άλλαξε γιατί απλά τους βαρέθηκε. Όσο απλοικό και αν ακούγετε αυτό...

nikos είπε... @ 17 Σεπτεμβρίου 2008 - 7:37 μ.μ.

Παναγιώτη, έχει προηγηθεί και η μεγαλύτερη ανακατανομή εισοδήματος στην ιστορία του Ελληνικού έθνους (το 1999) καθώς και οι παρεπόμενες υποθέσεις Μπουρμπούλια και όλο το συναπάντημα...

Παναγιώτης Παπαχατζής είπε... @ 17 Σεπτεμβρίου 2008 - 7:39 μ.μ.

@Νίκο
Η μεγαλύτερη νομίζω οτι έγινε την περίοδο 1981-1984.
Όπως και να έχει πάντως η υπόθεση μπουρμπούλια είναι μέρος της τωρινής κατάστασης...

nikos είπε... @ 17 Σεπτεμβρίου 2008 - 7:43 μ.μ.

η φράση "μεγαλύτερη ανακατανομή εισοδήματος στην ιστορία του Ελληνικού έθνους" έχει κατοχυρωθεί στην υπόθεση του χρηματιστηρίου.

Αν εννοείς ότι η μπουρμπούλια είναι ΤΩΡΑ στη φυλακή, θα συμφωνήσω. Το θέμα είναι πότε και ποιός ανέθεσε σε αυτό το διεφθαρμένο πρόσωπο να ξεκαθαρίσει την υπόθεση του χρηματιστηρίου.

Παναγιώτης Παπαχατζής είπε... @ 17 Σεπτεμβρίου 2008 - 7:47 μ.μ.

@Νίκο
Για Μπουρμπούλια θα συμφωνήσω απόλυτα!
Η διαφορά όμως είναι το μέγεθος των σκανδάλων και η παραγωγή έργου.
Η τωρινή κυβέρνηση το μόνο που παράγει είναι σκάνδαλα, όπως και η τότε κυβέρνηση Κράξι.
Ποτέ στην ιστορία η παραγωγή σκανδάλων δεν ήταν μεγαλύτερη απο την παραγωγή πολιτικού εργου... (και αυτό νομίζω οτι θα κατωχυρωθεί επίσης :)

Aggelos Spyrou είπε... @ 17 Σεπτεμβρίου 2008 - 9:26 μ.μ.

Αγαπητέ μου φίλε Παναγιώτη,

παρακολουθώντας την επί των σχολίων συζήτησή σας με τον Νίκο, έπιασα τον εαυτό μου να θυμάται συνεχώς τις λέξεις "σκάνδαλο", "σκανδαλολογία", "μίζες" κλπ. στην πολιτική επικαιρότητα όσο θυμάμαι τον εαυτό μου.

Δεν είναι θέμα κόμματος το σκάνδαλο, δεν είναι θέμα πολιτικής χροιάς. Η αλαζονεία επέρχεται με τα χρόνια που κατέχεις ηγετικό θώκο. Και είναι λάθος η αντιπαράθεση επί του "ποιος έκανε λιγότερα ή περισσότερα σκάνδαλα" ή του "ποιος έκανε περισσότερο ή χειρότερο κακό".

Η σωστή προσέγγιση είναι "ποιος είναι άξιος και ικανός ηγέτης να πάρει τη χώρα στις πλάτες του και να την πάει ένα βήμα πιο μπροστά".

Σαφώς και πολλοί πλούτισαν επί ΠΑΣΟΚ, σαφώς πολλοί πλούτισαν επί ΝΔ, σαφώς πολλοί περισσότεροι "έξυπνοι" πλούτισαν και επί των δύο εκμεταλλευόμενοι καταστάσεις.

Οι πολιτικοί είναι ανεκπαίδευτοι γι' αυτό που κάνουν. Κι αν θέλεις τη γνώμη μου, πάντα η διαμάχη γίνεται για το πάπλωμα. Οι λέξεις "για το καλό του τόπου" και "ο λαός" ηχούν αστείες όταν βγαίνουν από το στόμα τους.

Συγνώμη για το κατεβατό. :)

Παναγιώτης Παπαχατζής είπε... @ 17 Σεπτεμβρίου 2008 - 9:28 μ.μ.

@Aggelos Spyrou
Η σωστή προσέγγιση είναι "ποιος είναι άξιος και ικανός ηγέτης να πάρει τη χώρα στις πλάτες του και να την πάει ένα βήμα πιο μπροστά"
Νομίζω οτι με κάλυψες. :)

Argos είπε... @ 18 Σεπτεμβρίου 2008 - 10:12 π.μ.

my 2 cent
Δεν ξέρω πως ήταν ακριβώς η πολιτική κατάσταση στην Ιταλία του Κράξι, αν και ήμουν μεγάλος και τότε :-)
Αυτό που στα σίγουρα ξέρω είναι ότι μια ιδιαιτερότητα της δικής μας "αστικής δημοκρατίας" είναι και η πελατειακή σχέση ψηφοφόρου και πολιτικού. Όσο εγώ που "ελέγχω" μαζικές ψήφους κερδίζω, τόσο συνεχίζω να ψηφίζω την όποιθα κυβέρνηση. Έρχεται βέβαια κάποια στιγμή που οι ελεγχόμενες ψήφοι αρχίζουν και δυσανασχετούν για διάφορους λόγους, οπότε και επέρχεται αλλαγή.
ΔΥστυχώς Παναγιώτη έχεις σε περισσότερη από όσο πρέπει, υπόληψη το πολιτικό κριτήριο των συμπατριωτών μας.

Παναγιώτης Παπαχατζής είπε... @ 18 Σεπτεμβρίου 2008 - 10:32 π.μ.

@Αργος
Το είχα πάντα αυτό το ελάττωμα. :)

doctor-k είπε... @ 18 Σεπτεμβρίου 2008 - 6:00 μ.μ.

Το έχω ξανακούσει αυτό το παραμύθι.Σου θυμίζω μόνο το τέλος του.Ζήσαμε εμείς καλά και ο Μπερλουσκόνι καλύτερα!

Παναγιώτης Παπαχατζής είπε... @ 18 Σεπτεμβρίου 2008 - 6:54 μ.μ.

@doctor-k
Στην Ελλάδα, όμως, δεν βλέπω τον... Βγενόπουλο να έχει ανάλογο μέλλον. :)

Δημοσίευση σχολίου