Περί πολέμου της... Georgia
| 3 αφορμές για διάλογο ]


Για αυτό τον πόλεμο δεν πρέπει να κλάψει κανείς...
Ευχόμαστε να συνεχιστεί, να πεθάνουν και άλλα παιδιά, γονείς, γέροι, να καταστραφούν περιουσίες και προϊόντα ειρήνης, να γίνουν και άλλα συμβούλια Ασφαλείας να ευχηθούν και άλλοι ηγέτες να τερματίσει η "αιματοχυσία" αλλά αυτή να μην τερματίζει...
Για αυτό τον πόλεμο να μην γυρίσει κανείς από τις διακοπές... να αφήσετε το αληθινό σας πρόσωπο, εκείνο του αρχέγονου αιμοβόρου θηρίου να εμφανιστεί και να χαρείτε δελτία ειδήσεων...
Αλλά δεν είπα σε ποιους απευθύνομαι...
Στην Κυρία Τούλα που σκέφτεται τι φαγητό θα φτιάξει απόψε. Στον γαύρο τον Μπάμπη και στον φίλο του τον Τάσο τον βάζελο που πίνουν μπυρίστα στη Λούτσα...

Στον Ντίνο που τρώει στα Friday's στο Κολωνάκι και στη Ντέιζη που ψάχνει υποψήφιο επιβήτορα ποδοσφαιριστή στην Εκάλη...
Απευθύνομαι σε εσάς που θα το διαβάσετε και σαν χάπατα έχετε ψωνίσει τον Δυτικό τρόπο ζωής λες και η μαμά σας δε σας έδωσε μυαλό να κάνετε κάτι παραπάνω από το να υπάρχετε σαν προβατάκια στη Δυτική Στάνη.
Απευθύνομαι στον μεγάλο Μπαμπά, τον Έλληνα που στέκεται γονατιστός μπροστά στον Δυτικό Θείο και τον παρακαλάει να του δώσει οδηγίες...

Τέλος, απευθύνομαι στους και καλά non- political correct αναρχικούς και κομμουνιστές που το μόνο που τους νοιάζει είναι να τα βάζουν με τους μπάτσους
και να τρώνε τα λεφτά του μπαμπά τους αφοσιωμένοι σε μία ανερμάτιστη και προβοκατόρικη αντίδραση...
Αυτό τον πόλεμο τον θέλετε όλοι σας με τον τρόπο ζωής που αποφασίσατε να έχετε... Για αυτό σταματήστε τις κλάψες και τις ευαισθησίες και κάντε κάτι ή απλά βουλώστε το...
Εκ των Φιλοσόφων των Δυτικών Προαστίων

Υ.Γ Τα παραπάνω είναι τα συμπεράσματα μιας συζήτησης όπως τα κατέγραψε ο, πολύ καλός φίλος, Δημήτρης Καπράλος. Σε μερικά είμαι σύμφωνος σε άλλα, πάλι, όχι. Περιμένω τα σχόλια σας...

3 αφορμές για διάλογο

Matrix είπε... @ 13 Αυγούστου 2008 - 9:17 π.μ.

Καλημέρα Παναγιώτη,

η κατάσταση θα αρχίζει να αλλάζει όταν η Τούλα, ο Μπάμπης , η Νταίζη και οι υπόλοιποι αρχίσουν να ενδιαφέρονται για το τι γίνεται πρώτα γύρω τους, ξεκινώντας πχ από τη γειτονιά τους.

Οταν ξεκινήσουν από αυτό το βασικό, μετά θα αντιληφθούν και το πόσο κοντά είναι αυτός ο πόλεμος...

Το ζήτημα είναι πως θα αφυπνιστούν οι παραπάνω καθημερινοί άνθρωποι.

Constantinos είπε... @ 13 Αυγούστου 2008 - 10:06 π.μ.

Υπάρχουν δύο ειδών αντιδράσεις: Αυτές που γίνονται για να επιτευχθεί κάτι και αυτές που, εν γνώσει των αντιδρώντων, δεν γίνονται παρά μόνο για να είμαστε ήσυχοι με τη συνείδησή μας. Πολλοί συνέλληνες δεν έχουν αντιδράσει απέναντι σε προβλήματα που τους επηρεάζουν πιο άμεσα, περιμένεις να αντιδράσουν σε κάτι απομακρυσμένο, το οποίο δεν θεωρούν ότι τους επηρεάζει;

Προχωρώντας τη σκέψη μου, γιατί να γυρίσω από τις διακοπές μου για έναν πόλεμο; Τόσα και τόσα γίνονται στον κόσμο, όσο πιο μακριά τόσο πιο αδιάφορους μας αφήνουν. Μα η φωνή της συνείδησής μου θα υψωθεί και θα μου πει: Όταν σκοτώνονται άνθρωποι οπουδήποτε στον κόσμο, σε αφορά και σε προσβάλλει ως άνθρωπο! Θα της απαντήσω: Ναι, μα τι μπορώ να κάνω; Και θα πάμε πάλι στην πρώτη παράγραφo περί αντιδράσεων που δεν έχουν αποτέλεσμα.

Κάτι ακόμα: Ας μην κατηγορούμε άκριτα τον δυτικό τρόπο ζωής. Είναι αυτή τη στιγμή ο καλύτερος που μπορεί να ζήσει άνθρωπος στον πλανήτη.

{le petit journaliste} είπε... @ 13 Αυγούστου 2008 - 5:21 μ.μ.

ενα νεο κινημα θα γεννηθει το νιώθω.. καντε υπομονή..

Δημοσίευση σχολίου