Η πλήρης αποδιοργάνωση του κράτους μέσα απο δυο σκηνές...
| 9 αφορμές για διάλογο ]


Σκηνή 1η. Περιμένω το φραπέ που έχω παραγγείλει από την καντίνα του φέριμποτ, "Διαμαντής". Πριν από λίγη ώρα είχαμε ξεκινήσει με την αρραβωνιαστικιά μου απο την Αγία Μαρίνα για τον Αλμυροπόταμο, στην Εύβοια.
Ο καφές είναι έτοιμος και η κοπέλα της καντίνας μου ανακοινώνει ότι χρωστάω δυο ευρώ.
-"Ενάμιση εννοείς", της απαντώ, "όσο και η διατίμηση που έχει ορίσει το υπουργείο".
-"Ποιος στο είπε αυτό;" αποκρίνεται με ύφος, "όσο μου λέει το λιμεναρχείο τόσο πουλάω, δυο ευρώ".
Στην ουρά περιμένουν πίσω μου μερικοί ακόμα επιβάτες. Απαθέστατοι παρακολουθούν τον διάλογο μας με την κοπέλα με κάποια σχετική ενόχληση μάλλον επειδή τους εμποδίζω να παραγγείλουν.
Της ζητάω να μου δείξει τον τιμοκατάλογο και αυτή εμφανίζει από ένα συρτάρι ένα σκονισμένο χαρτί το οποίο μου το κουνάει επιδεικτικά.
-"Δεν είναι ενάμιση ευρώ η διατίμηση;" την ξαναρωτώ και με τα πολλά την αναγκάζω να το παραδεχτεί.
-"Το φραπέ που κάνει ενάμιση το βάζω εδώ" μου λέει και μου κουνάει αυτή την φορά ένα κυπελάκι του ελληνικού καφέ.
Της ζητάω απόδειξη και την ενημερώνω ότι θα της κάνω καταγγελία.
-"Και δεν μου κάνεις..." μου αποκρίνεται, μάλλον, αδιάφορα. Η ουρά έχει μεγαλώσει ελαφρώς και μερικοί είναι έτοιμοι να αρχίζουν να με βρίζουν. Παίρνω την απόδειξη και ανοίγω το κινητό για να καταγγείλω το συμβάν. Την ώρα που ο τηλεφωνητής της αμέσου δράσεως μου απαντά, ο επόμενος πελάτης παίρνει τον καφέ του, πληρώνει τα δυο ευρώ αδιαμαρτύρητα και πηγαίνει να κάτσει στην παρέα του.

Σκηνή 2η. Έπειτα από δυο τηλεφωνήματα καταφέρνω, επιτέλους, να μάθω το τηλέφωνο του λιμεναρχείου. Τηλεφώνησα κατά σειρά στην αστυνομία και στην γραμμή εξυπηρέτησης του λιμενικού. Όσοι ώρα διαρκούσαν οι πρώτες συζητήσεις ήμουν στο κατάστρωμα για τσιγάρο. Μπαίνοντας μέσα καμιά τριανταριά άτομα γυρνούν το κεφάλι τους και με κοιτούν. Και λεπρός να ήμουν είμαι βέβαιος ότι δεν θα είχα λάβει τόσες πολλές υποτιμητικές ματιές.
Κάθομαι στο τραπέζι και αρχίζω να εξιστορώ στον λιμενικό το συμβάν. Έδειχνε ενδιαφέρον και είχα αρχίσει να πιστεύω ότι θα μπορέσω να βγάλω άκρη. Τι το ήθελα. Όταν τελείωσα με τα συμβάντα αυτός άρχισε να μου λέει τα μελλούμενα και τότε είναι που μου... έπεσε το σαγόνι.
-" Εμείς είμαστε το λιμεναρχείο Αλιβερίου και ο Αλμυρόπόταμος είναι στην διακαιοδοσία μας", λέει, "όμως για να κάνετε καταγγελία θα πρέπει να έρθετε από εδώ διότι εμείς δεν μπορούμε να κατέβουμε Αλμυροπόταμο".
Μου ζήτησε δηλαδή να κάνω μια διαδρομή περίπου 45 λεπτών με το αυτοκίνητο (που δεν είχα) για να καταγγείλω μια παρανομία στο χώρο ευθύνης του. Και πριν προλάβω να αντιδράσω ο, ευγενέστατος κατά τα άλλα, λιμενικός με αποτελειώνει.
-"Να σας πω κάτι επειδή ακούγεστε καλός άνθρωπος; Δεν νομίζω ότι αξίζει τον κόπο τέτοια ταλαιπωρία. Η κοπέλα μπορεί να έκανε λάθος αλλά ακόμα και να μην έκανε δεν αξίζει να ταλαιπωρηθείτε γιατί δύσκολα θα βγάλετε άκρη".
Ήθελα να αντιδράσω, να φωνάξω, να τον βρίσω αλλά δεν έκανα τίποτα από όλα αυτά. Το πλοίο πλησίαζε στο λιμάνι. Σηκώθηκα μάζεψα τα πράγματα μου και κατέβηκα σαν... νομοταγής πολίτης. Εγώ, η αρραβωνιαστικιά μου και καμιά τριανταριά επικριτικά βλέμματα.

Η παραπάνω ιστορία συνέβη την Παρασκευή που πέρασε
. Μέσα σε ένα μισάωρο μπόρεσα να ζήσω όλα εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν το απέραντο μπάχαλο του σημερινού κράτους. Έναν απατεώνα μαγαζάτορα με θράσος δέκα καρδιναλίων. Μια αδιάφορη μέχρι παρεξηγήσεως δημόσια αρχή που σε αποτρέπει αντί να σε παροτρύνει να καταγγείλεις μια παράβαση. Το βασικότερο, όμως, δεκάδες απαθέστατα και μίζερα θύματα όπου μέσα στη ξιπασιά τους θεωρούν ότι είναι υποτιμητικό να ζητήσεις αυτό που δικαιούσαι. Που πιστεύουν οτι είσαι υπερβολικός εαν κάνεις θέμα για πενήντα ψωρολεπτά. Μα πάνω από όλα που δεν μπορούν να καταλάβουν ότι όταν δέχεσαι να σου πιάνουν τον κώλο πρέπει να είσαι έτοιμος να δεχθείς οτι κάποια στιγμή θα επιχειρήσουν με την ίδια ευκολία και την πρώτη τους διείσδυση. Και χωρίς λιπαντικό μάλιστα...

9 αφορμές για διάλογο

Γιώργος Ασημακόπουλος είπε... @ 14 Ιουλίου 2008 - 1:02 π.μ.

Αν ήταν στον Πειραιά ο Μίχας θα τους είχε κόψει τον βήχα:
http://www.express.gr/news/apeoz_(xenesoz_dhmosieyseis)/34880oz_2008053134880.php3
http://www.nomarhiapeiraia.gr/Templates/deltia_tipou/2007/ioulios/12-07-2007/12-07-2007c.htm

Γιατί μερικές φορές οι άνθρωποι όντως κάνουν τη διαφορά...

ellie είπε... @ 14 Ιουλίου 2008 - 10:51 π.μ.

Καλημέρα Παναγιώτη.
Η αλήθεια είναι ότι η κοπέλα δεν φταίει σε τίποτα-αν δεν είναι δικό της το μαγαζί κ είναι απλά υπάλληλος.
Δυστυχώς οι υπάλληλοι τα ακούνε συνέχεια και όχι εκείνοι που πραγματικά έχουν την ευθύνη.
Δεν νομίζω ότι τίθεται θέμα στιγματισμού, το να έχεις μια υπεύθυνη στάση απέναντι σε εκείνους που προσπαθούν να σε εξαπατήσουν για να βγάλουν κέρδος δείχνει σοβαρότητα.
Ο ωχαδερφισμός είναι καταδικαστέος κι όχι το να απαιτήσεις να βρείς το δίκιο σου.

gpapoul είπε... @ 14 Ιουλίου 2008 - 11:59 π.μ.

Εκτός από τα γνωστά "ελληνικά στοιχεία" που αναφέρεις, νομίζω ότι η δίκη σου αντίδραση, ήταν πέρα για πέρα "ευρωπαϊκή" και νομίζω ότι εκεί πρέπει να σταθούμε και να παραδειγματιστούμε. Φαντάζεστε τι θα γίνει εάν αντιδρούμε έτσι, όλο και περισσότεροι από εδώ και στο εξής;

Constantinos είπε... @ 14 Ιουλίου 2008 - 8:43 μ.μ.

Ακριβώς! Δεν φταίει το κράτος όταν εμείς, πρώτα απ' όλα, είμαστε κακοί πολίτες χωρίς κοινωνική συνείδηση. Αν διαμαρτύροταν όλοι στο πλοίο δεν θα χρειάζοταν να επέμβει το λιμενικό.

Παναγιώτης Παπαχατζής είπε... @ 15 Ιουλίου 2008 - 10:56 π.μ.

Προφανώς και ο επιχειρηματίας φταίει λιγότερο απ΄όλους. Και το εννοώ αυτό.
Πρώτος υπαίτιος είμαστε εμείς και η αδιαφορίας μας και έπειτα ο κρατικός μηχανισμός που ή βαριέται ή λαδώνεται.
Με αυτές τις δυο προυποθέσεις ο επιχειρηματίας θα συνεχίσει να μας πατά στο λαιμό. Και αφού είμαστε τόσο απαθείς καλά θα μας κάνει!

Παναγιώτης Παπαχατζής είπε... @ 15 Ιουλίου 2008 - 10:58 π.μ.

@Κωνσταντίνε
Και βάλιουμ να είχαν πιεί δεν θα ήταν τόσο αδιάφοροι και ατάραχοι. Τους έβλεπα να στέκονται αμίλητοι πίσω στην ουρά και ήθελα να ξεκινήσω τις σφαλιάρες!

Constantinos είπε... @ 15 Ιουλίου 2008 - 3:45 μ.μ.

Παναγιώτη, εσύ έδρασες σωστά και μακάρι να δρούσαμε όλοι έτσι. Φταίμε πρώτα εμείς (είμαστε πρόβατα), μετά ο επιχειρηματίας και μετά το κράτος.

Roadartist είπε... @ 22 Ιουλίου 2008 - 10:19 π.μ.

Πολύ σωστή η αντίδραση σου, αν όλοι μαθαίναμε να συμπεριφερόμαστε έτσι σε ανάλογες περιπτώσεις παρα πολλά πράγματα θα ήταν αρκετά διαφορετικά.. Αλλά τα θέλουμε και τα παθαίνουμε..
Τη καλημέρα μου!

anywhere_Smile είπε... @ 28 Αυγούστου 2010 - 5:22 π.μ.

If the links to not links london lead to the maximum increase in traffic discount links of london then what value would the links truly links of london silver possess. They would end up being little more than window dressing at worst and minimally impactful links of london sale at best. That is not what a new online business links london jewellery looking for a spike in revenues would wish to links london bracelet yield.Also, when you are running a new business, your london links charms time will limited as there will be scores of other responsibilities links of london watches sale competing for your time. That means you won't be able to discount links of london rings do what is necessary to individually place your own links on cheap links of london necklaces the internet. Rather than do so, you could buy links and delegate the work to others.

Δημοσίευση σχολίου