Υγρασία...
| ]


Δέκα φορές μπήκα στο blog για να γράψω κι άλλες τόσες (ευτυχώς για σας) το μετάνιωσα. Τι να γράψεις για όλη αυτή την ξεφτίλα που έχουμε βυθιστεί; Τι να σχολιάσεις για όσα ερεβώδη συμβαίνουν γύρω μας; Τι να πεις για όλο αυτό το πολιτικο-δημοσιογραφικό κατιναριό που έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε συνοικιακό κομμωτήριο;
Δημοσιογράφοι που συναλλάσσονται με πολιτικούς, πολιτικοί που επιδιώκουν συναλλαγή με δημοσιογράφους, δημοσιογράφοι που καταγράφουν δημοσιογράφους, άνθρωποι που προσπαθούν να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες κι ελέφαντες που προσπαθούν να αποδείξουν ότι είναι άνθρωποι.
Ένας ανελέητος πόλεμος εξελίσσεται σε όλα τα μέτωπα. Σε απευθείας σύνδεση σε εθνικό δίκτυο προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού. Ένα απερίγραπτο ξεκατίνιασμα επιχειρεί να μας πείσει ότι αποτελεί την επικαιρότητα. Και μέσα στην αναμπουμπούλα γνωστά θλιβερά τυπάκια αναζητούν το δικό τους 15λεπτο διασημότητας επιχειρώντας με κάθε μέσο και κάθε θυσία να γίνουν μέρος της ιστορίας.
Θα με ρωτήσετε φυσικά αν εγώ τώρα ανακαλύπτω την Αμερική; Ασφαλώς όχι.
Η βρωμιά πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει. Το δημοσιογραφικό ξεκατίνιασμα ειδικά τα τελευταία χρόνια έχει την τιμητική του σε όλα τα μέσα. Ηλεκτρονικά και έντυπα. Όμως τώρα που άνοιξε το καπάκι και μας έχει πάρει η μπόχα κινδυνεύουμε να ανακατευτούμε όλοι με τα σκατά. Να μας πάρει όλους και να μας σηκώσει. Όχι δηλαδή ότι τώρα δε μας έχει πάρει. Κακά τα ψέματα. Θα φτάσουμε στο σημείο να ντρεπόμαστε να δηλώνουμε το επάγγελμά μας. Αν ήδη δε ντρεπόμαστε. Εδώ όμως όχι όλοι. Τα παχύδερμα και οι τηλεκανίβαλοι του χώρου μας όχι μόνο δε ντρέπονται, αλλά μάλλον το απολαμβάνουν. Φτάνουν μάλιστα -ορισμένοι- στο σημείο να βαφτίζουν ως ρεπορτάζ τους πόθους και τ' απωθημένα τους. Πολύ καλά κάνουν. Τη στάση τους -κακά τα ψέματα- την επιβραβεύουν τα νούμερα. Της AGB και όλα τ' άλλα. Ντρεπόμαστε οι υπόλοιποι. Οι λιγότερο ή καθόλου διάσημοι. Όλοι όσοι δουλεύουμε 13 και 14 και 15 ώρες τη μέρα για να τα φέρουμε βόλτα κάνοντας μια δουλειά που αγαπάμε. Επειδή κάποιοι μας ενέπνευσαν να την αγαπήσουμε. Όπως ο αξέχαστος Λέοντας Καραπαναγιώτης του οποίου τις συμβουλές πρόσφατα μας θύμισε ο Γιάννης Πολίτης με άρθρο του στα ΝΕΑ.
Όλοι εμείς που αυτοί οι ακριβοπληρωμένοι "ξερόλες" του σιναφιού μας, μας αντιμετωπίζουν ως UFO, στο περιθώριο των εμφανίσεων τους στα τηλεκαφενεία. Το πιο θλιβερό όμως από όλα είναι (δυστυχώς) η στάση της ΕΣΗΕΑ. Με εξαίρεση κανα-δυό ξεσπάσματα κάποιων μελών του προεδρείου του, το "πνευματικό" κατά τα άλλα σωματείο μας παραμένει θεατής των γεγονότων.
Με αφοπλιστική ειλικρίνεια ένα εκ των μελών του μου πέταξε προχθές κατάμουτρα σε μια έντονη συζήτηση:
"Και τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για όλα αυτά;" Τίποτα παιδιά. Μην αλλάξετε ούτε πλευρό. Θα μας ξυπνήσει ένα πρωί όλους μαζί η υγρασία από τις ροχάλες.

Υ.Γ Το ξέσπασμα είναι του, φίλου,
Βασίλη Αδαμόπουλου. Τα σχόλια σας μπορείτε να τα αφήσετε στο blog του.