Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω...
| 6 αφορμές για διάλογο ]


Στους "Φακέλους προτάσεων", είχαμε ανοίξει, πρόσφατα, το θέμα της Παιδείας. Κοινή συνισταμένη, όλων μας των προτάσεων ήταν η αλλαγή του ρόλου του εκπαιδευτικού. Με τους συνεργάτες του blog, καθώς και με τους αναγνώστες ξοδέψαμε ώρες συζήτησης αναζητώντας τα ερείσματα που πρέπει να δοθούν στους παιδαγωγούς ώστε να γίνουν δημιουργικότεροι τόσο στο πλαίσιο του σχολείου, όσο και τις κοινωνίας.
Το σημερινό δημοσίευμα του "Ιού της Κυριακής", ήρθε να αποδείξει ότι αυτό που χρειάζεται, τελικά, η Παιδεία είναι καλύτερους πολιτικούς. Γιατί αυτοί που έχουμε είναι τόσο στενόμυαλοι και μίζεροι που, σχεδόν, μου θυμίζουν την κοινωνία που ζούμε...
Κάντε το κόπο να διαβάσετε το άρθρο του "Ιού" πατώντας εδώ.

6 αφορμές για διάλογο

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΥΜΜΟΥΝΙ είπε... @ 30 Δεκεμβρίου 2007 - 2:34 μ.μ.

κατάλαβες γιατί στους φακέλους είμαι τόσο "τσινιάρης" με το θέμα της αξιολόγησης;

vrakas kostas είπε... @ 30 Δεκεμβρίου 2007 - 2:53 μ.μ.

Ω ναι!Ειναι επικινδυνο το ...Χανι της Γκραβιας!Πρεπει να αφανιστει το ταχυτερον δυνατον!
Σαν δεν ντρεπονται λιγο ,λεω.
Υπαρχουν τετοιοι Δασκαλοι/ες με τοσο μερακι και τοση εθελοντικη προσφορα...και αντι να τους τιμουν και να τους κανουν παραδειγμα προς μιμηση,τους παραγκωνιζουν!
Αισχος!
Καλη χρονια δε λεω ακομη Παναγιωτη.
Να εισαι καλα!

Matrix είπε... @ 30 Δεκεμβρίου 2007 - 3:28 μ.μ.

Προχτες έβλεπα ένα DVD που λέγεται "Freedom Writers" και αφορά μια καθηγήτρια και τις προσπάθειες της να οργανώσει μια τάξη στις ΗΠΑ από διάφορες φυλές, δεν είναι κανένα αριστούργημα, αλλά ταιριάζει γάντι στο δημοσιεύμα του Ιου και ο Διευθυντής αυτός αξίζει να το δει τώρα τις γιορτές...

tractatus είπε... @ 30 Δεκεμβρίου 2007 - 3:45 μ.μ.

...όπου κι αν πάω η Ελλάδα με πληγώνει... το έχει πεί τόσο καλά ο ποιητής!
Απο αυτό που πάσχει ο Ελληνας πλην της αναξιοκρατίας και της ανάγκης να αποδείξει το αυτονόητο έχει κι ένα άλλο τρανό παιδαγωγικό μειονέκτημα στο σύστημα της εκπαίδευσης απο την Α/θμια έως την Γ/θμια κι απο τον μαθητή έως τον δάσκαλο. Δεν ακούει ποτέ ένα: Μπράβο, δεν επιβραβεύεται και δεν νοιώθει ότι η προσπάθειά του αναγνωρίζεται. Αυτό είναι ένα σύμπλεγμα που κουβαλάει αργότερα σε όλη του τη ζωή εξού και όλοι κάποτε διακαώς και με αγωνία θέλουν να γίνουν Πρόεδροι κάπου έτσι για να νοιώθουν ότι υπήρξαν αναγνωρίσιμοι απο έναν βαρύγδουπο τίτλο....

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΥΜΜΟΥΝΙ είπε... @ 30 Δεκεμβρίου 2007 - 5:02 μ.μ.

tractatus συμφωνώ απόλυτα

Ανώνυμος είπε... @ 30 Δεκεμβρίου 2007 - 9:58 μ.μ.

ΈΝΑ ΔΑΚΡΥ ΜΟΥΦΥΓΕ ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ.
ΑΝΩΝΥΜΩΣ

Δημοσίευση σχολίου