Μερικές προτάσεις για την δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
| 10 αφορμές για διάλογο ]


Και η παιδεία έχει κτυπήσει κόκκινο. Τώρα θα μου πείτε, σιγά το νέο, εσένα περιμέναμε να μας το πεις; Με αυτό το post θέλω να βάλω απλά ένα λιθαράκι στις προτάσεις για μια καλύτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Είναι χωρισμένες σε δυο μέρη. Σε αυτό που αφορά το κράτος και σε αυτό που αφορά τους μαθητές.

Κράτος
1) Λειτουργία ολοήμερου σχολείου. Οι μαθητές από αυτό να φεύγουν διαβασμένοι και τα βιβλία να παραμένουν στο σχολείο.
2) Ένας υπολογιστής για κάθε μαθητή. Τα Σκόπια, μια κατώτερη οικονομικά χώρα από εμάς το έκανε πράξη. Πολύ απλά αγόρασε, φτηνούς υπολογιστές και τους εξόπλισε με λειτουργικό και προγράμματα ελεύθερου λογισμικού. Εμείς γιατί να μην πράξουμε κάτι ανάλογο;
3) Αύξηση του μισθού των εκπαιδευτικών και εξομοίωση του με αυτών των πανεπιστημιακών. Με μια, φυσικά, προϋπόθεση. Τα χρόνια φοίτησης, για να μπορέσεις να διδάξεις να διπλασιαστούν. Να χρειάζεται, τόσο το πτυχίο του κλάδου σου, όσο και αυτό του παιδαγωγικού. Με αυτόν τον τρόπο, εξαφανίζεις τους "αλεξιπτωτιστές" που ψάχνουν κάτι σίγουρο για να βολευτούν και μόνο παιδαγωγοί δεν είναι.
4) Εφαρμογή της μεθόδου των πολλαπλών βιβλίων. Να πάψουμε να στηριζόμαστε σε ένα. Ο καθηγητής να έχει την δυνατότητα να επιλέξει, ανάμεσα σε περισσότερα.

Μαθητές
1) Αλλάξτε τα θέλω σας. Τα αιτήματα σας, στην πλειονότητά τους, είναι χαζά. Θέστε τις σωστές προτάσεις στο τραπέζι.
2) Οργανώστε, μαζί με τους καθηγητές σας αντιμαθήματα, τα απογεύματα, με θέματα που αφορούν την δημοκρατία, την επαγγελματική κατάρτιση, τις νέες τεχνολογίες, ή οτιδήποτε θεωρείτε εσείς ότι πρέπει να διδαχθείτε και δεν το διδάσκεστε . Και έπειτα απαιτείστε από το κράτος να τα εντάξει στο πρόγραμμα των μαθημάτων σας στα πλαίσια μιας "ώρας ελεύθερου θέματος".
3) Σταματήστε τα φροντιστήρια. Όλοι μαζί, με κοινή απόφαση μην κάνετε καθόλου. Μέχρι τώρα πετάτε τα λεφτά των γονιών σας, εκεί, έτσι ώστε να δώσετε πανελλήνιες επί ίσης όροις. Ε, Αν δεν κάνει κανείς πάλι επί ίσης όροις θα δώσετε. Για σκεφτείτε το...
4) Κάντε ομαδικές καταγγελίες, κατά των καθηγητών του σχολείου σας που κάνουν ιδιαίτερα. Στείλτε τα ονόματα στο υπουργείο και απαιτήστε να πάνε σπίτι τους.

Ανέγραψα μόνο ένα δείγμα από αυτά που μπορούν να γίνουν. Αυτό που θέλω, πολύ απλά να δείξω, είναι ότι τίποτα δεν αλλάζει από μόνο του. Θέλει θυσίες και αποφασιστικότητα όχι μόνο από το κράτος αλλά και από όλους εμάς. Άλλωστε, "συν Αθηνά και χείρα κίνει"...

Υ.Γ Το παρόν post θα αναρτηθεί, μαζί με άλλα για το θέμα, και στο blog "Φάκελοι προτάσεων". Είναι μια νέα προσπάθεια που ξεκινάμε εγώ, το καπιταλιστικό κομμούνι, ο Μάνος Πεπονάκης, ο Αντώνης, ο Tzonakos και αρκετοί άλλοι που θα προστεθούν με τον καιρό. Σκοπό έχει να δείξει ότι όλοι όσοι ασχολούμαστε με τα blogs εκτός από το να καταγγέλλουμε, ξέρουμε και να προτείνουμε. Ελπίζω να το αγκαλιάσετε...

10 αφορμές για διάλογο

vagnes είπε... @ 8 Νοεμβρίου 2007 - 9:23 π.μ.

Μπραβο Παναγιωτη
Ακουραστος οπως παντα, μεσα και γω τι πρεπει να κανω πες μου για να συμετασχω στους "φακελους προτασεων"
Καλη σου μερα

Matrix είπε... @ 8 Νοεμβρίου 2007 - 12:28 μ.μ.

Πολύ καλή προσπάθεια.

Όσο για το...

"2) Ένας υπολογιστής για κάθε μαθητή. Τα Σκόπια, μια κατώτερη οικονομικά χώρα από εμάς το έκανε πράξη. Πολύ απλά αγόρασε, φτηνούς υπολογιστές και τους εξόπλισε με λειτουργικό και προγράμματα ελεύθερου λογισμικού. Εμείς γιατί να μην πράξουμε κάτι ανάλογο;"

Εμείς αντί να κάνουμε κάτι ανάλογο , υπογράφουμε συμφωνίες με την Microsoft πολλών δις και τις διαφημίζουμε κιόλας.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ είπε... @ 8 Νοεμβρίου 2007 - 1:49 μ.μ.

Παναγιώτη μου, είναι άσχετο με το συγκεκριμένο post, αλλά μόλις ειδοποιήθηκα ότι τελικά θα γίνει η συνάντηση του Βενιζέλου με τους bloggers. Η σημερινή αναφορά τόυ θέματος στην εκπομπή μάλλον πρέπει να θεωρείται ...συμπτωματική...
ΥΓ.Επειδή έχασα το τηλέφωνό σου, θα μπορούσες να επικοινωνήσεις μαζί μου σήμερα;

anisixos είπε... @ 8 Νοεμβρίου 2007 - 9:19 μ.μ.

Πολυ καλες οι προτασεις.
Τωρα που το σκεφτομαι οι μαθητες θα επρεπε να ειχαν τετοιου ειδους αιτηματα και αυτοι το μονο που κανουν ειναι να βαζουν ενα λουκετο και να κωλοβαρανε.

the dissent είπε... @ 9 Νοεμβρίου 2007 - 8:54 π.μ.

Τρία πράγματα στον κόσμο αυτό, πολύ να μοιάζουν είδα.
Τα ολόλευκα μα πένθιμα σχολεία των Δυτικών,
των φορτηγών οι βρώμικες σκοτεινιασμένες πλώρες
και οι κατοικίες των κοινών, χαμένων γυναικών.

Έχουνε μια παράξενη συγγένεια τα τρία
παρ' όλη τη μεταξύ τους στο βάθος διαφορά,
μα μεταξύ τους μοιάζουνε πολύ, γιατί τους λείπει
η κίνηση, η άνεση του χώρου και η χαρά.


Νίκος Καββαδίας « ΠΑΡΑΛΛΗΡΙΣΜΟΙ »


Η μάθηση είναι χαρά


 Όταν έρχεται από συνειδητή επιθυμία.
 Όταν αναζητιέται με πάθος.
 Όταν ικανοποιεί την περιέργεια.
 Όταν γεννάει τον ενθουσιασμό.
 Όταν προάγει την αυτεπίγνωση , την ανεξαρτησία και τον αυτοκαθορισμό.
 Όταν δυναμώνει το άτομο.
 Όταν έχει κίνηση.
 Όταν είναι περιπλάνηση.
 Όταν είναι συνάντηση.
 Όταν είναι παιχνίδι.

Η γνώση ανήκει στους ελεύθερους ανθρώπους.

 Η γνώση που είναι μεταμόρφωση της θέλησης,
 Η γνώση που είναι ταυτόχρονα θέληση,
 Η γνώση που μεταμορφώνεται σε θέληση.
 Η ρέουσα βιωματική εμπειρία.

Και μέσα στις ηθελημένες πορείες μας, το μοίρασμα της εμπειρίας.

«Μου φαίνεται αδιανόητο να υπάρχουν άνεργοι πτυχιούχοι»

PETER WILLIAMS πρόεδρος της Επιτροπής Διασφάλισης Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση της Βρετανίας

the dissent είπε... @ 9 Νοεμβρίου 2007 - 8:58 π.μ.

Οσο θα υπάρχει, εξαιτίας των νόμων και των ηθών, κοινωνική αδικία που δημιουργεί τεχνητά κόλαση την ώρα που ο πολιτισμός εξελίσσεται και μπερδεύει το θείο προορισμό του ανθρώπου με την φθαρτή του μοίρα.

Οσο θα μένουν άλυτα τα τρία προβλήματα του αιώνα μας:
 ο εξευτελισμός του άντρα από τη φτώχεια,
 η ηθική κατάπτωση της γυναίκας από την πείνα,
 το μαράζωμα του παιδιού απ' το σκοτάδι.
 Οσο ο λαός μας είναι καταδικασμένος να πεθαίνει από κοινωνική ασφυξία γιατί τον μαστίζει η φτώχεια και η αμορφωσιά, βιβλία σαν αυτό δεν είναι ίσως ανώφελα».
Μ' αυτά τα λόγια προλόγιζε ο Βικτόρ Ουγκό τους «Αθλίους» του, όταν πρωτοκυκλοφόρησαν από βέλγο εκδότη στις Βρυξέλλες, το 1862.

the dissent είπε... @ 9 Νοεμβρίου 2007 - 9:00 π.μ.

Ουμανισμός και βαρβαρότητα
Στην Αναγέννηση οι ουμανιστές ήταν εκείνοι που μελετούσαν την ελληνική και ρωμαϊκή πολιτισμική κληρονομιά. Στη διάρκεια των επόμενων αιώνων η ουμανιστική διδασκαλία εμπλουτίστηκε και αποσαφηνίστηκε. Οπως υποδεικνύει ήδη ο όρος, αυτή στηρίζεται στην ανθρώπινη ύπαρξη και της αναγνωρίζει συνεπώς έναν ιδιαίτερο ρόλο.
Οπως και άλλες αρχαιότερες κοσμαντιλήψεις, ο ουμανισμός επιβεβαιώνει την ύπαρξη κοινών αξιών, μόνον που δεν τις βρίσκει εκεί όπου συνήθιζαν να τις αναζητούν, σε έναν υπερβατικό τόπο, εξωτερικό προς τους ανθρώπους, δηλαδή στο βασίλειο του Θεού ή στη δομή του κόσμου. Τις τοποθετεί στον ίδιο τον άνθρωπο.
H εκστρατεία για την εκμηδένιση του ανθρώπινου πνεύματος σαρώνει όλα τα μέτωπα συντρίβοντας τις τελευταίες εστίες ανθρωπιάς, το άτομο φροντίζει να αναφέρεται στην κατάστασή του προσφεύγοντας στη χρήση μιας γλώσσας ολοένα και πιο κλειστής απέναντι στα ονόματα που θα έπαιρνε, κανονικά, η ωμότητα.
‘Oσο πιο απελπιστική διαγράφεται η κατάσταση, τόσο πιο εύηχους ορισμούς τής εξασφαλίζουν.
Αυτό, σχετιζόταν εξαρχής με τον τερατώδη επανασχεδιασμό ενός ανθρώπινου όντος που όφειλε να ανταποκρίνεται στα καθήκοντά του σαν μηχανή επεξεργασίας πληροφοριών. Η μηχανή αλληλεπιδρούσε, απλούστατα, με άλλες ισοδύναμες μηχανές, έμψυχες ή άψυχες.
Μια φορά κι έναν καιρό, το να βρίσκεσαι μόνος σου στο δωμάτιο επί ώρες, απολιθωμένος απέναντι σε ένα μηχάνημα με οθόνη, ισοδυναμούσε προς την κλασική εικόνα της καταδίκης του ανθρώπου στη μοναξιά, όμως εδώ και είκοσι τουλάχιστον χρόνια η ίδια στάση περιγράφεται σαν άσκηση «επικοινωνίας».
Ετσι, όσο πιο κυνικά σπεύδει ο άνθρωπος να υπολογίσει τον εαυτό του σαν ένα κομμάτι κρέας, τόσο πιο φανερά ανατίθεται η περιγραφή της παγκόσμιας κρεατομηχανής σε μια διάλεκτο αμιγώς τεχνική.
«Καθημερινή ενημέρωση» και «αποδοτικότητα», «δείκτες» και «συντελεστές», «target group» και «κέντρα λήψης αποφάσεων», «εγκλωβισμοί» και «βομβαρδισμοί» κάθε είδους, χημικοί, πληροφοριακοί και διαφημιστικοί, όλ' αυτά θυμίζουν, μια διάλεκτο πολέμου.
Είμαστε σε πόλεμο, ζούμε τον ήρεμο πανικό μιας μη συνειδητοποιημένης παγκόσμιας σύρραξης, όπου οι πάντες μάχονται τους πάντες, απαλλαγμένοι εξάλλου από το άγχος της σημαίας.
Συγχωνεύσεις ή μεταθέσεις επαγγελματικών πληθυσμών, στρατιές υπαλλήλων που οδηγούνται στην οριστική συμφιλίωση με τη λογική των μηχανών, κρίσιμες συνεδριάσεις, αναθεωρημένες τακτικές και στρατηγικές, εκεχειρίες και αιφνιδιασμοί, τελεσίγραφα και προθεσμίες που εκπνέουν, αυστηρή διαίρεση σε ειδικότητες και επιτελεία, εμπροσθοφυλακές της επιστημονικής έρευνας και θάλαμοι επιχειρήσεων, συναγερμοί και κορύφωση της ανταγωνιστικότητας, μαρτυρούν ότι ο πόλεμος μαίνεται.
Εκείθεν της γραμμής του πυρός, απλώνεται η σιωπή της πολιτικής, ένα νεκροταφείο συνθημάτων.

the dissent είπε... @ 9 Νοεμβρίου 2007 - 9:06 π.μ.

Το μικρό παιδί, για να μπει στη ζωή, πρέπει υποχρεωτικά να μάθει αυτό που οι άλλοι γνωρίζουν. Αυτό το στοιχείο προσδίδει στην εκπαίδευση ένα εντελώς ιδιαίτερο γνώρισμα: αυτός που μαθαίνει εξαρτάται από εκείνον που γνωρίζει. Η σχέση αυτή είναι εξ ορισμού άνιση.

Η ανθρώπινη ύπαρξη πρέπει να εκπαιδευτεί και για ένα δεύτερο λόγο: πρέπει να μάθει να αυτοκυβερνιέται και να
ρυθμίζει τις σχέσεις της με τους άλλους με βάση ένα κοινό νόμο. Οφείλει, επομένως, να αποδεχθεί «ελεύθερα» τους
κανόνες που έχουν καθοριστεί συλλογικά. Τέλος, ο άνθρωπος οφείλει να εκπαιδευτεί επειδή ζει σε κοινωνία.
Ηδη από το δεύτερο ήμισυ του 18ου αιώνα το σχολείο γίνεται ένας από τους κύριους φορείς της προόδου. Το πολιτικό ιδεώδες του Διαφωτισμού επιδιώκει να καταστήσει το άτομο ελεύθερο, χειραφετημένο και ευτυχισμένο. Για να επιτευχθεί αυτό, το άτομο πρέπει να μπορεί να γνωρίζει ή και να ελέγχει το περιβάλλον στο οποίο ζει. Και αυτό γίνεται το νέο πρόγραμμα της εκπαίδευσης. Υπάρχει, ωστόσο, μια ανεξάλειπτη ένταση ανάμεσα στα ατομικά
δικαιώματα και στις κοινωνικές ανάγκες. Ολοι έχουν ίσα δικαιώματα στην ευτυχία. Η κοινωνική κινητικότητα γίνεται συλλογικό ιδεώδες. Ολοι μπορούν να διεκδικούν το δικαίωμα στη δημιουργική άνθηση της προσωπικότητάς τους.

the dissent είπε... @ 9 Νοεμβρίου 2007 - 9:11 π.μ.

«Ο άνθρωπος είναι το μοναδικό πλάσμα της δημιουργίας το οποίο πρέπει να εκπαιδευτεί»
Ιmmanouel Kant

Οι σύγχρονες κοινωνίες έχουν μετατρέψει την εκπαίδευση σε σχολείο, σε ένα θεσμό που αναθέτει σε ορισμένους, στους δασκάλους, στους καθηγητές το ρόλο του μεσολαβητή. Με αφετηρία τον 16ο αιώνα εμφανίζεται πράγματι μια αντίθεση ανάμεσα στην παραδοσιακή μάθηση και στη σχολική μεταβίβαση γνώσεων. Η παραδοσιακή μάθηση περνούσε μέσα από την επανάληψη και την αφομοίωση περιεχομένων, των οποίων η εγκυρότητα καθοριζόταν από τη μακρά τους χρήση. Η σχολική μεταβίβαση γνώσεων περνάει, αντίθετα, από μια «στοχαστική μεσολάβηση» ανάμεσα σε αυτόν που μαθαίνει και σε αυτό που πρέπει να μαθευτεί.
Ο δάσκαλος δεν είναι πλέον αυτός που δείχνει την πράξη, αλλά εκείνος που αναρωτιέται για τους τρόπους μάθησης, εκείνος που υποδεικνύει τις μεθόδους με τις οποίες ένα υποκείμενο γίνεται ικανό να μαθαίνει μόνο του. 1

Η κρίση της εκπαίδευσης στον 21ο αιώνα έγκειται, στις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην προσπάθειά της να συμφιλιώσει και να συνθέσει αντιφατικούς στόχους. Ο Γκοσέ αναλύει ιδιαίτερα δύο ειδών εντάσεις: εκείνη ανάμεσα σε αυθεντία και ελευθερία και εκείνη ανάμεσα σε ανωνυμία και διάπλαση της προσωπικότητας. «Η διαλεκτική άσκηση μιας αυθεντίας ενόψει μιας ελευθερίας» βασίζεται, σύμφωνα με τον Γκοσέ, σε μια θεμελιώδη αρχή: δεν υπάρχει εκπαίδευση χωρίς αυθεντία. Πρόκειται πρώτα απ' όλα για μιαν αυθεντία που πηγάζει από την ίδια την κοινωνία, αφού αυτή αναθέτει στο εκπαιδευτικό σύστημα την αναπαραγωγή των κανόνων της και των αξιών της. Πώς μπορεί όμως να ασκηθεί η αυθεντία σε μια δημοκρατική κοινωνία, θεμελιώδης αξία της οποίας είναι και η ατομική ελευθερία;2

Εδώ βρίσκεται η πηγή των δυσκολιών που συναντούν οι εκπαιδευτικοί, στην προσπάθειά τους να οδηγήσουν τους μαθητές στο δρόμο της μάθησης χωρίς να τους επιβληθούν με τον καταναγκασμό.
Η δεύτερη μεγάλη ένταση είναι εκείνη ανάμεσα στην ανωνυμία και τη διάπλαση της προσωπικότητας, ή ανάμεσα στο άτομο και την ομάδα. Εδώ συναντάμε ένα μεγάλο παράδοξο της εκπαιδευτικής διαδικασίας: «Γίνομαι ο εαυτός μου δρώντας όπως οι άλλοι και συμμεριζόμενος τις σκέψεις τους».
Η κρίση της εκπαίδευσης πηγάζει και από τη δυσκολία της να συνθέσει τις τρεις κύριες αποστολές που καλείται να εκπληρώσει: άνθηση του ατόμου, ισότητα των ευκαιριών και αποτελεσματική μετάδοση των γνώσεων. 3
1.Εφημ. ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
2.M.C. Bblais, M. Gauchet, D. Ottavi « Pour une philosophie de l’education »,Bayard, 2002
3.M. Gauchet

the dissent είπε... @ 13 Νοεμβρίου 2007 - 8:25 π.μ.

Πολύ μεγάλο το ενδιαφέρον για την εκπαίδευση βλέπω.....κατακαημένη παιδεία, άμοιρη εκπαίδευση, μαύρη Ελλάδα..!!!

Δημοσίευση σχολίου