Κροκοδείλια δάκρυα...
| 5 αφορμές για διάλογο ]


Το κακό ξεκίνησε πριν από ένα μήνα και μία μέρα . Ολόκληρη την προεκλογική περίοδο κανάλια και πολιτική έχυναν κροκοδείλια δάκρυα για την καταστροφή. Σήμερα 31 μέρες μετά, αυτοί οι άνθρωποι δεν χωρούν ούτε για δυο λεπτά στα δελτία τους...
Το άρθρο που ακολουθεί είναι του Hades που από τον "Κάτω κόσμο" του μας γράφει την πικρία του...
"Αυτοί που γίνονταν πρωτοσέλιδα προεκλογικά, και μιλάω για τους νεκρούς των πυρκαϊών που ήδη έχουμε λησμονήσει οι περισσότεροι, μαζί οι πληγείσες περιοχές και το περιβάλλον σύσσωμο πλέον περιορίζονται σε απλά μονόστηλα, κάπου μέσα στις εφημερίδες. Για τα κανάλια, ούτε λόγος να γίνεται φυσικά, μια απλή αναφορά, κι αν γίνει και αυτή.
Ο αντιδήμαρχος της Ζαχάρως πάλευε επί μέρες και τελικά υπέκυψε χθες στα τραύματά του.... Και αυτός θύμα των ιδίων πυρκαϊών ήταν.
Αλλά δυστυχώς δεν περίσσεψε ντροπή από κανέναν σε αυτόν τον τόπο για να τη βρουν και οι υπόλοιποι που ουδέποτε είχαν, μπας και βρουν λαγούμι να κρυφτούν. Μιλάω για όλους εκείνους που αποδεδειγμένα πλέον απλά έπαιζαν τα προεκλογικά τους παιχνίδια πάνω στις ανθρώπινες τραγωδίες, στον ανθρώπινο πόνο και σε τόσα άλλα...
Που είναι λοιπόν όλα τα πρωτοσέλιδα με τα κροκοδείλια δάκρυα; Που είναι τα πάνελ; Που είναι οι εξοργισμένες αντιδράσεις; Που είναι το ενδιαφέρον για το περιβάλλον, για τα αρχαία, για τις ανθρώπινες περιουσίες, για τις ανθρώπινες ζωές;
Μάλλον τα πήραν τ' αποτελέσματα των εκλογών, όπως κι αυτά με τη σειρά τους τα πήρε ο άνεμος. Τελικά η ευαισθησία μας εξατμίζεται μαζί με τα συμφέροντά μας, καθ' όσον σημείο των καιρών κι αυτή. ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ..."

5 αφορμές για διάλογο

difrent είπε... @ 25 Σεπτεμβρίου 2007 - 9:13 π.μ.

Οι ετήσιες πυρκαγιές που καταστρέφουν και τα τελευταία υπολείμματα πράσινου στη χώρα μας, ιδιαίτερα στην τερατουπολη που συγκεντρώνει σχεδόν τον μισό πληθυσμό, αλλά και όπου αλλού υπάρχει “αναπτυξιακό” όφελος, οι συνακόλουθες καταστροφικές ετήσιες πλημμύρες, η διογκούμενη μόλυνση της ατμόσφαιρας κυρίως στα αστικά κέντρα –όλα αυτά δεν είναι ιδιαίτερα Ελληνικά φαινόμενα. Και αυτό, διότι ο παρονομαστής είναι πάντα κοινός: η “οικονομία ανάπτυξης”.
Η σημερινή οικολογική, οικονομική και προπαντός ανθρώπινη καταστροφή ούτε απρόβλεπτη ήταν, ούτε και θα μείνει ανεπανάληπτη εάν δεν γίνουν ριζικές αλλαγές......Από καιρό και ιδιαίτερα τα τελευταία δυο χρόνια, ειδικές μελέτες επιστημόνων παγκόσμιου κύρους τεκμηρίωναν τις καταστροφικές συνέπειες που θα έχει η κλιματική μεταβολή, ως αποτέλεσμα του φαινομένου του θερμοκηπίου, στον πλανήτη γενικά και την Μεσόγειο ειδικότερα. Εκθεση της Κομισιον τόνιζε ότι οι πιθανές κλιματικές συνέπειες για την Ευρώπη ήταν “υψηλότερες θερμοκρασίες, καύσωνες, και αυξημένη ξηρότητα του εδάφους με κίνδυνο ξηρασίας και πυρκαγιών και, αλλού, αυξημένες βροχοπτώσεις, καταιγίδες και πλημμύρες… η Νότια Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της Ιταλίας και της Ισπανίας, θα είναι η περιοχή που θα υποστεί τις μεγαλύτερες συνέπειες.”Η πρόβλεψη βγήκε απόλυτα ακριβής μερικούς μήνες αργότερα, με την Ευρώπη να διαιρείται στα δυο, τον Βορρά και ιδιαίτερα την Βρετανία να πλημμυρίζει και τον Νότο και ιδιαίτερα την Ελλάδα να καίγεται κυριολεκτικά.
Και εδώ ερχόμαστε στο θέμα της ευθύνης των ελίτ, οι οποίες με τις πράξεις και παραλείψεις τους μπορούν να παίξουν ακόμη και εγκληματικό ρόλο.
Στη Χώρα μας, οι κυριότερες συνέπειες της κλιματικής μεταβολής εμφανίζονται με τη μορφή των αλλεπάλληλων καυσώνων, της ξηρασίας και των συνακόλουθων πυρκαγιών. Τι έκαναν λοιπόν στη μεταπολιτευτική περίοδο που εμφανίστηκε το φαινόμενο οι πολιτικές ελίτ (κόμματα εξουσίας ΝΔ και ΠΑΣOΚ); Όχι μόνο δεν σχεδίασαν ποτέ ένα αποτελεσματικό τρόπο δασοπροστασίας, ή έστω δημιουργίας της υποδομής που θα μπορούσε να αποτρέψει τη σημερινή εξέλιξη αλλά, αντίθετα, με τις πράξεις και παραλείψεις τους συνέβαλαν με κάθε τρόπο στη σημερινή καταστροφή, για την οποία τώρα προσπαθούν να μετατοπίσουν τις ευθύνες οι μεν στους δε, αν όχι στους “αναρχικούς τρομοκράτες”.
Συγκεκριμένα, οι ελίτ αυτές:
όχι μόνο δεν ολοκλήρωσαν ποτέ δασολόγιο και κτηματολόγιο, όπως κάθε άλλη Ευρωπαϊκή ελίτ, αλλά αντίθετα στήριξαν άμεσα η έμμεσα τις ενέργειες για τον αποχαρακτηρισμό και την καταπάτηση δασικών εκτάσεων χάριν της “ανάπτυξης”, ανάβοντας έτσι το πράσινο φως σε κάθε “αναπτυξιακή” μπιζνα να εκμεταλλευθεί τα ετήσια καιρικά φαινόμενα και να προκαλέσει εμπρησμούς.

όχι μόνο δεν ανέλαβαν τις απαιτούμενες επενδύσεις για την δημιουργία ενός εκσυγχρονισμένου και καλοσυντηρημενου ηλεκτρικού δικτύου και ενός οικολογικού τρόπου διάθεσης των απορριμμάτων, αλλά αντίθετα παριέκοπταν τις επενδυτικές και λειτουργικές δαπάνες της ΔΕΗ (για να αυξήσει την κερδοφορία της ενόψει της ιδιωτικοποίησης της) και δημιουργούσαν νέες επικίνδυνες χωματερές, συμβάλλοντας σημαντικά και με τους δυο αυτούς τρόπους στις πυρκαγιές.

όχι μόνο δεν σκέφτηκαν ποτέ να δημιουργήσουν (όπως οι Γαλλικές ελίτ που αντιμετωπίζουν μικρότερο σχετικό πρόβλημα) ειδικό πυροσβεστικό σώμα για τα δάση, αλλά αντίθετα στηριζόντουσαν σε ανεκπαίδευτους σχετικά πυροσβέστες και φαντάρους και τελευταία σε συμβασιούχους η μερικώς απασχολουμένους δασοπυροσβέστες, (μη πληρώνοντας καν όλες τις οργανικές θέσεις), καθώς και τα αριθμητικώς ανεπαρκή σχετικά μέσα από αέρος.

όχι μόνο δεν κατάστρωσαν ποτέ επιτελικά σχέδια δράσης και οργανωμένης εκκένωσης των πληθυσμών, αλλά αντίθετα άφησαν ουσιαστικά την εκκένωση των πληθυσμών, στα πρώτα κρίσιμα στάδια, στην ατομική πρωτοβουλία —όπως και στη Νέα Ορλεάνη— με αποτέλεσμα τις αντίστοιχες εκατόμβες, ιδιαίτερα μάλιστα όταν λίγοι πειθόντουσαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, μη έχοντας καμία εμπιστοσύνη στην
κρατική “προστασία”.
Συμπερασματικά, πίσω από τις πυρκαγιές δεν βρίσκεται κάποιο οργανωμένο “τρομοκρατικό σχέδιο” ντόπιων η ξένων “έχθρων της πατρίδας”. Ούτε πίσω από τις πυρκαγιές είναι απλώς οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, όπως υποστηρίζει για παράδειγμα η ρεφορμιστική Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.), η οποία όμως στηρίζει την Ε.Ε., δηλαδή το κυριότερο μέσο στον Ευρωπαϊκό χώρο με το οποίο επιβάλλεται η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και η συνακόλουθη επιδείνωση της οικολογικής κρίσης! Αντίθετα, πίσω από τη σημερινή καταστροφή βρίσκεται απλώς ένα σύστημα που στηρίζεται στην “ανάπτυξη” («βιώσιμη» η μή κανει μικρή διαφορά) της οικονομίας της αγοράς, του ανταγωνισμού και της αρπακτικότητας (η οποία είναι εντονότερη σε συνθήκες υπανάπτυξης), οι νοοτροπίες τις οποίες γεννά το σύστημα αυτό, καθώς και οι ελίτ που το διαχειρίζονται…

Αποσπάσματα από άρθρα του Τ. Φωτόπουλου στην "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ"

difrent είπε... @ 27 Σεπτεμβρίου 2007 - 1:09 μ.μ.

Ο ΣΠΥΡΟΣ περιγράφει την κόλαση που έζησε στην Αρτέμιδα
Τρεις ώρες καιγόμουν ζωντανός

Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΑΠΑΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ

Τρεις ώρες μαρτυρικές, μισοθαμμένος σ' ένα χωμάτινο λάκκο. Τρεις ώρες που έμελλε ν' αλλάξουν όλη του τη ζωή. Τρεις ώρες που, όσο και αν προσπαθεί να τις βγάλει από το μυαλό του, το βράδυ κοιμάται μ' αυτές και το πρωί όταν ανοίξει τα μάτια του είναι και πάλι συντροφιά του.

«Δεν υπάρχει καμία δύναμη να με κάνει να διαγράψω εκείνες τις τρεις ώρες από το μυαλό μου», λέει ο 26χρνος Σπύρος Κιόσια, που νοσηλεύεται με εγκαύματα στα πόδια στο «Ερρίκος Ντυνάν»
Οι φωνές του Αντώνη (σ.σ. ο αντιδήμαρχος Αντώνης Κρέσπης) για βοήθεια, το λυσσασμένο βουητό του αέρα, τα μεγάλα κομμάτια από κάφτρες που έπεφταν και κολλούσαν στο σώμα του, το πυκνό σκοτάδι του αυγουστιάτικου μεσημεριού και η πορεία τους προς τη σωτηρία, αγκαλιά με τον Αντώνη όταν βγήκαν από τους λάκκους, είναι οι εικόνες, είναι οι ήχοι, που εδώ κι έναν μήνα συντροφεύουν τον 26χρονο Σπύρο Κιόσια στο κρεβάτι της ανάρρωσης.

Ο Σπύρος γλίτωσε από το μακελειό της 24ης Αυγούστου στην Αρτέμιδα της Ηλείας. Δεν έχασε περιουσία, όπως λέει, μόνο ένα μηχανάκι είχε και εκείνο το χρωστούσε, έχασε όμως την ψυχή του. Η φωτιά δεν έκαψε μόνο τα πόδια του, έκαψε και την καρδιά του. «Δεν υπάρχει καμία δύναμη να με κάνει να διαγράψω εκείνες τις τρεις ώρες από το μυαλό μου. Θέλω πολύ να ξεχάσω. Θέλω να κοιμηθώ και να μη θυμάμαι τίποτα. Ο θάνατος του Αντώνη μού άνοιξε καινούργια πληγή» μας λέει, από το κρεβάτι του νοσοκομείου «Ερρίκος Ντυνάν» όπου νοσηλεύεται εδώ και 20 μέρες.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ελμπασάν της Αλβανίας. Παιδί πολύτεκνης οικογένειας. Ο μεγαλύτερος από τα πέντε παιδιά, και γι' αυτό στα 13 του πήρε τον δρόμο για την Ελλάδα. Επρεπε να βοηθήσει την οικογένειά του. Εγκαταστάθηκε στη Ζαχάρω Ηλείας. Δούλεψε γκαρσόνι, οικοδομές, ό,τι περνούσε από τα χέρια του το έκανε. Πέρασε δύσκολα χρόνια, αλλά έζησε και καλές στιγμές. Πριν από 3 μήνες ανέβηκε στην Αθήνα για να κάνει μια καινούργια αρχή. Πίσω στη Ζαχάρω άφησε τον 15χρονο αδελφό του, που στο μεταξύ είχε έρθει κι αυτός από την Αλβανία. Στην Αθήνα δούλευε δίπλα στον Γιώργο Παρασκευόπουλο, τον άνθρωπο που στη φονική φωτιά της Ηλείας έχασε τη γυναίκα του, τα τέσσερα παιδιά του, τη μάνα του και τον κουνιάδο του.

Τον Αύγουστο κατέβηκαν όλοι μαζί για διακοπές. Εκείνη την Παρασκευή, στις 24 Αυγούστου, ο Σπύρος είχε ανέβει από τη Ζαχάρω στην Αρτέμιδα για να επισκεφτεί τους φίλους του. Μόλις είχαν φάει, όταν είδαν καπνούς από την πλευρά του Μακίστου. Μέσα σε λίγα λεπτά η φωτιά επεκτάθηκε. «"Φύγετε. Πάρε την οικογένειά μου και πηγαίνετε στη θάλασσα" μού είπε ο Γιώργος. Εγώ ήθελα να καθίσω εκεί μαζί του, αλλά εκείνος επέμενε. Ηθελε να σωθούμε. Εγώ μπροστά με το μηχανάκι και η Αθανασία στο αυτοκίνητο με τα τέσσερα παιδιά της, την πεθερά της και μια γιαγιά που βρήκαμε στον δρόμο με άλλα δυο παιδιά. Εννέα άτομα μέσα στο αυτοκίνητο. Προχωρήσαμε λίγο και πέσαμε πάνω σ'εκείνο το σημείο με το πυροσβεστικό και τ' άλλα αυτοκίνητα. Κόλαση. Παρατήσαμε τα αυτοκίνητα και αρχίσαμε να τρέχουμε προς την πλαγιά. Καπνός, φλόγες τεράστιες, φωνές, ουρλιαχτά. Κόλαση. Αρχίσαμε να τρέχουμε. Χαθήκαμε. Δεν βλέπαμε τίποτα. Ορατότητα μηδέν. Η φωτιά μ' ακολουθούσε. Το μόνο που άκουγα ήταν φωνές, φωνές. Καθώς έτρεχα, έπεσα πάνω στον αντιδήμαρχο, τον Αντώνη Κρέσπη, κι έναν άλλο άντρα που δεν τον ήξερα, ο οποίος κάηκε γιατί δεν μας ακολούθησε.

»Πέρασε μια φλόγα μεγάλη, μας έκαψε, αλλά αντέξαμε. Επρεπε να ζήσουμε. "Σκάψε", τού λέω του Αντώνη κι αρχίσαμε να σκάβουμε με τα χέρια μας λάκκους. Δεν ξέρω πού τη βρήκα εκείνη τη δύναμη, αλλά έσκαβα γρήγορα για να προλάβω. Ανοιξα ένα λάκκο ίσα με μια λεκάνη και μπήκα μέσα από τη μέση και πάνω. Στο κεφάλι μου είχα βάλει ένα καπέλο και στα μάτια τα γυαλιά μου. Ο Αντώνης δίπλα μου έσκαψε μικρότερο λάκκο, δεν μπορούσε, γι' αυτό και η φωτιά τον πήρε περισσότερο από μένα.

Ημασταν και οι δυο εκεί, στους λάκκους. Μάζευα με τα χέρια μου χώμα από δίπλα και το έριχνα επάνω μου. Αλλά αυτό έκαιγε. Το χειρότερο όμως απ' όλα, το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σ' έναν άνθρωπο, ήταν ότι φυσούσε πολύ δυνατός αέρας και έφερνε μεγάλες, πυκνές σπίθες αναμμένες και τις κολλούσε στα κορμιά μας. Καιγόμουν ζωντανός».

Ανάσα δεν παίρνει όταν περιγράφει εκείνες τις τρεις ώρες. Λες και θέλει να προλάβει να τα πει γρήγορα, να ξεμπερδεύει. Προσπαθεί να βολευτεί στο κρεβάτι, τα πόδια του πονάνε, τα εγκαύματα είναι βαθιά, και με τέλεια ελληνικά, που τα έμαθε μόνος του διαβάζοντας πολύ, συνεχίζει:

«Αφού πέρασε η μεγάλη λάβα, τα δάση καίγονταν, ο καπνός υπήρχε, ήταν μεσημέρι αλλά ήταν σκοτάδι, πρέπει να είχαν περάσει τρεις ώρες, βγήκα από το λάκκο και σήκωσα και τον Αντώνη. Αρχίσαμε να περπατάμε μέσα στα χωράφια. Σιγά σιγά βαδίζαμε. Και τότε στο ύψωμα είδαμε το αυτοκίνητο του δημάρχου να καίγεται. "Πάει, κάηκε και ο δήμαρχος" μου είπε ο Αντώνης και συνεχίσαμε να περπατάμε για να βγούμε στην άσφαλτο. Τα είδαμε όλα. Ανθρώπους καμένους, τα παιδιά. Είδαμε τα πάντα. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ήμουν ζωντανός. Οτι περπατούσα, ότι ήμουν στον δρόμο. Καθίσαμε κάτω και παρακαλούσαμε να έρθει κάποιος να μας βοηθήσει. Μετά από ένα τέταρτο εμφανίστηκε ένα αυτοκίνητο και μας πήρε μακριά από την κόλαση».

Ο Σπύρος προχθές έκανε την πρώτη του βόλτα. Σηκώθηκε από το κρεββάτι και περπάτησε. Εκείνη τη μέρα έμαθε ότι τελικά ο αντιδήμαρχος δεν τα κατάφερε. Υπέκυψε στα σοβαρά εγκαύματά του. Ο λάκκος, δεν τον έσωσε. Και ο Σπύρος μετράει, ίσως τη μεγαλύτερη απώλεια εκείνης της ημέρας.

«Εμαθα για τον θάνατο του Αντώνη και συγκλονίστηκα. Ο Αντώνης είναι ένα κομμάτι από την ψυχή μου, από το σώμα μου. Εκείνες τις τρεις τραγικές ώρες, σ' εκείνο το τραγικό σημείο, αυτά που ζήσαμε μ' έκαναν να δεθώ με τον Αντώνη. Πώς να τον ξεχάσω;».

Ενας μήνας πέρασε από τότε. Ο Αντώνης χάθηκε, ο Σπύρος έζησε. «Είμαι πάμφτωχος, δεν έχω μία. Αισθάνομαι πλούσιος, γιατί έζησα. Μη μας ξεχάσουν. Δεν ξέρω αν δικαιούμαι βοήθεια, αλλά τη χρειάζομαι» λέει δειλά, προσπαθώντας να βρει τρόπο να βολέψει τα καμένα πόδια του στο κρεβάτι.

Ολες αυτές τις μέρες που ο Σπύρος νοσηλεύεται στο «Ερρίκος Ντυνάν» στην Αθήνα, δεν τον έχει επισκεφτεί κανείς πολιτικός ή άλλος παράγοντας της Πολιτείας.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 26/09/2007

difrent είπε... @ 27 Σεπτεμβρίου 2007 - 1:21 μ.μ.

Ολες αυτές τις μέρες που ο Σπύρος νοσηλεύεται στο «Ερρίκος Ντυνάν» στην Αθήνα, δεν τον έχει επισκεφτεί κανείς πολιτικός ή άλλος παράγοντας της Πολιτείας.

Γιατί να πάει άλλωστε? Αυτό ήταν, οι φωτιές τελείωσαν, άναψαν βλέπεις άλλες στο ΠΑΣΟΚ,τα ΜΜΕ δεν ενδιαφέρονται πια, έχουν στρέψει αλλού την προσοχή τους, τίς ψήφους τις πήραμε...κι ας μας κόστισαν κάτι παραπάνω...ε, τώρα άν κάηκαν μερικά γερόντια και μερικά παιδάκια, ποιός τους είπε να μείνουν στο χωριό τους και δεν ήρθαν στην Αθήνα, να ζητιανεύουν στα φανάρια?

Παπαχατζης Παναγιωτης είπε... @ 27 Σεπτεμβρίου 2007 - 1:33 μ.μ.

@difrent
Προσυπογράφω...

Ανώνυμος είπε... @ 27 Σεπτεμβρίου 2007 - 2:39 μ.μ.

Τους ξεχασαν όλοι αυτοί που έλεγαν ότι δεν θα ξεχάσουν ποτέ. Βλέπεις αυτή η ιστορία δεν πουλάει πια.

Δημοσίευση σχολίου