Στο ΚΑΤ με τον Υπουργό...
| Comments ]


Αρχικά θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι, ο Μιχάλης Λιάπης μου είναι συμπαθής ως présence esthétique. Αστικής καταγωγής, κάτι που φαίνεται από το περπάτημα έως την ομιλία του, χαμηλών τόνων πολιτικός και εξαίρετος μηχανοδηγός του Προαστιακού Σιδηροδρόμου.

Πήγα λοιπόν χθες το απόγευμα στο νοσοκομείο ΚΑΤ λόγω μιας ενόχλησης που είχε η αρραβωνιαστικιά μου. Περπατώντας προς το εξεταστήριο της ορθοπεδικής άρχισα να ακούω ψιθυριστά από τους γύρω μου την φράση «ο υπουργός, ο υπουργός». Όσο πλησίαζα στην πόρτα και αυξανόταν το πλήθος τόσο πιο έντονος γινόταν ο ψίθυρος αυτός. Και πάνω που ήμουν έτοιμος να πιστέψω ότι ο Πρωθυπουργός μου εμπιστεύτηκε κάποιο, άγνωστο σε εμένα, χαρτοφυλάκιο, διαπιστώνω ότι πίσω μου ακριβώς βάδιζε ο Μιχάλης Λιάπης.

Απλός, με το, απαραίτητο, για πολιτικό χαμόγελο και με μόνο ένα άτομο της προσωπικής του φρουράς. Μπαίνει στο εξεταστήριο και εντός τριών λεπτών ξαναβγαίνει συνοδεία γιατρού. Για να μην μακρηγορώ ο υπουργός είχε πάθει μια θλάση στον καρπό. Δεν το έκανε θέμα, ήρθε μόνος του, χωρίς πολλούς παρατρεχάμενους, για να εξεταστεί. Καλό γι’ αυτόν. Αυτό που δεν μπόρεσα να καταλάβω είναι γιατί τρέξανε να τον ακολουθήσουν κατά πόδας πέντε γιατροί, γιατί άφησαν το εξεταστήριο της ορθοπεδικής για, περίπου μισή ώρα, με δυο μόνο γιατρούς και αυτούς ασκούμενους. Όση ώρα διήρκησε η «επίσκεψη»,η ουρά των ασθενών μεγάλωνε ενώ οι γιατροί είχαν στριμώξει τον υπουργό σε ένα δωματιάκι παραδίπλα , ένας του έδενε τον καρπό και οι άλλοι τέσσερις του συστήνονταν.

Αυτό τελικά που δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ σε αυτή την χώρα είναι η νοοτροπία του δουλοπάροικου που διακατέχει πολλούς από εμάς. Ακόμα και όταν δεν μας ζητούν την υπόκλιση εμείς την κάνουμε είτε από συνήθειο είτε γιατί «ποτέ δεν ξέρεις»

Τέλος πάντων. Το πέρασμα του υπουργού τελείωσε, με αμέτρητες χειραψίες από μέρους του, με το μη χτυπημένο χέρι. Με πλατιά χαμόγελα από τους γιατρούς, που αν είχαν λεζάντα θα έλεγαν «Άραγε θα με θυμάται όταν θελήσω εκείνη την μεταθεσούλα» και με σπασμένα τα νεύρα των υπόλοιπων ασθενών που αν μπορούσαν θα φώναζαν «Άντε πνιγείτε όλοι».

Όσο για εμένα έμεινα με μια μεγάλη απορία: «Πιο υπουργείο να μου ταίριαζε άραγε;»