Η συμπεριφορά ενός παιδιού που μόλις έσπασε το βάζο με την μαρμελάδα είναι λίγο πολύ γνωστή. Όταν στερέψει από δικαιολογίες, όταν σταματήσει να ρίχνει το φταίξιμο για το σπασμένο βάζο σε γάτες, σκύλους, καιρικά φαινόμενα και εξωγήινους θα παραδεχτεί ότι αυτό το έσπασε λέγοντας με χαμηλωμένο το κεφάλι, "Συγνώμη, μπαμπά δεν θα το ξανακάνω". Η υπόσχεση του φυσικά θα διαρκέσει τόσο, όσο χρειάζεται η μητέρα του να τοποθετήσει το καινούργιο βάζο στο ράφι και να προσπαθήσει - στα κρυφά και πάλι - να το πάρει.
Η συμπεριφορά της χώρας απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση μοιάζει, εδώ και πολλά χρόνια, το ίδιο παιδική. Ανακαλύπτοντας συνεχώς φανταστικούς και μη εχθρούς ο Κώστας Καραμανλής και οι οικονομικοί υπουργοί του προσπαθούσαν κάθε χρόνο να πείσουν την Ε.Ε ότι για την κατάντια της οικονομίας φταίνε άλλοι. Και όταν οι δικαιολογίες έπεφταν στο κενό έσκυβαν το κεφάλι ζητούσαν συγνώμη και έδιναν την υπόσχεση ότι θα κάνουν ότι οι Ευρωπαίοι τους πουν για να μην επαναληφθεί. Όλα αυτά, φυσικά, μέχρι την έναρξη εφαρμογής του προϋπολογισμού.
Ο Παπανδρέου στις Βρυξέλλες λειτούργησε με εντελώς διαφορετική φιλοσοφία. Αντί να πάει, απολογητικά, με σκυμμένο κεφάλι αποφάσισε να αντιμετωπίσει τους Ευρωπαίους σαν ίσος προς ίσον και κατάφερε να εισπράξει την αρχική τους συμφωνία σε ένα διαφορετικό σχέδιο από αυτό που μας πρότειναν. Βασίστηκε τόσο στην διαπραγματευτική του ικανότητα όσο και στην πολύ λογική διαπίστωση ότι η χώρα μας έχει τεράστιες διαφορές από τις χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης.
Όλα αυτά τα χρόνια η Ε.Ε μας προτείνει σκληρά μέτρα που αφορούν τους μισθούς και τις συντάξεις, ο εύκολος δρόμος, δηλαδή. Ποτέ, όμως, δεν τόλμησε να μας προτείνει μείωση των αμυντικών μας δαπανών. Ίσως γιατί Γαλλία και Γερμανία εισπράττουν κάθε χρόνο από εμάς τεράστια ποσά από την αγορά όπλων. Δεν είχαν ποτέ τολμήσει να μας προτείνουν αντιμετώπιση της διαφθοράς, ίσως γιατί πολλές εταιρίες μεγάλων συμφερόντων (βλ. Siemens) εδώ και χρόνια βολεύονται από το καθεστώς ανομίας που επικρατεί στους διαγωνισμούς του δημοσίου - και όχι μόνο.
Σε μια χώρα όπου κάθε χρόνο χάνονται δεκάδες δισεκατομμύρια σε όπλα, στημένους διαγωνισμούς, προμήθειες στα νοσοκομεία, μαϊμού - σωματεία (μόνο στον αθλητισμό το 50% των σωματείων - πάνω από 9.000 - που εισπράττουν επιχορήγηση υπάρχουν μόνο στα χαρτιά) η Ε.Ε είναι ανίκανη να προσφέρει ουσιαστικές προτάσεις εξόδου από την κρίση. Γι΄αυτό και όταν ο Πρωθυπουργός τους έβαλε στο τραπέζι τα δεδομένα προτείνοντας λύσεις δεν είχαν παρα να συμφωνήσουν με αυτές.
Την Παρασκευή ο Γιώργος Παπανδρέου έγινε ο πρώτος Έλληνας, Πρωθυπουργός που είπε ξεκάθαρα στους Ευρωπαίους, "my way", χωρίς αστείες δικαιολογίες. Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι η κυβέρνηση να κάνει το σχέδιο πράξη, μέσα στα επόμενα χρόνια. Από αυτό θα κριθεί η επιτυχία ή η αποτυχίας της...
Σχεδόν κανείς μας δεν ασχολείται με την διάσκεψη στην Κοπεγχάγη αφού, για ακόμα μια φορά, θεωρούμε ότι οτιδήποτε συμβαίνει έξω από τα σύνορα μας δεν μας αφορά. Εάν παρ' όλα αυτά θελήσετε πραγματικά να μάθετε για την διάσκεψη που - ενδεχομένως - θα κρίνει το μέλλον του πλανήτη για τα επόμενα 50 χρόνια ορίστε μερικά links.
Σαν εισαγωγή στο τι ακριβώς πρόκειται να συμβεί όλες αυτές τις ημέρες μπορείτε να διαβάσετε ένα εξαιρετικό faq. Μέσα σε αυτό θα βρείτε όλη την πορεία προς την Κοπεγχάγη από το Κιότο μέχρι σήμερα.
Για την πολιτική διάσταση του θέματος ο Κρίτωνας Αρσένης έδωσε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο pasok webtv. Εξέφρασε την ανησυχία του ότι οι χώρες - ιδιαίτερα οι πλούσιες - θα προσπαθήσουν περισσότερο να αποκομίσουν ιδία οφέλη, παρά να συμφωνήσουν σε μια αποδεκτή λύση (κάτι που ήδη άρχισε να συμβαίνει).
Ενημέρωση για οτιδήποτε συμβαίνει στις συζητήσεις εκεί μπορείτε να διαβάσετε τόσο στο επίσημο site των Ηνωμένων Εθνών, όσο και στο blog που έχει ανοίξει για αυτό το σκοπό το ελληνικό τμήμα της Greenpeace και της wwf. Αν έχετε χρόνο για περισσότερα οι συζητήσεις της διάσκεψης, μεταδίδονται ζωντανά .
Ελπίζω όσο παιρνούν οι μέρες να αρχίσουμε να ασχολούμαστε περισσότερο με την διάσκεψη της Κοπεγχάγης. Και τα παραδοσιακά ΜΜΕ αλλά και όλοι οσοι ενημερωνόμαστε μέσω διαδικτύου.
Οι τελευταίες μέρες απέδειξαν ότι η ελληνική αστυνομία θέλει χρόνο και υπομονή μέχρι να αλλάξει, πραγματικά. Περιστατικά αυθαιρεσίας από αστυνομικούς δεν έλειψαν ούτε αυτό τον Δεκέμβρη. Περιμένω από το Υπουργείο να τα εντοπίσει στο σύνολό τους και να υπάρξουν οι ανάλογες συνέπειες για τους αστυνομικούς αυτούς. Στα θετικά η ανακοίνωση Χρυσοχοίδη για κατάργηση των χημικών και το τέλος των οργάνων της τάξης χωρίς διακριτικά.
- Η αριστερά έχω την αίσθηση ότι ψάχνεται πως και πως να ανοίξει η κουβέντα για το άσυλο πιστεύοντας ότι θα αποκομίσει πολιτικά οφέλη από αυτήν. Δεν μπορώ να εξηγήσω διαφορετικά το γεγονός ότι έκανε ότι είναι δυνατόν για να προκαλέσει το Λάος και την ΝΔ - που άλλο που δεν ήθελαν - ώστε να ανοίξει αυτή η κουβέντα.
- Σε συνέχεια του παραπάνω νομίζω ότι - για την Αθήνα που γνωρίζω την κατάσταση - θέτουμε μόνοι μας σε αμφισβήτηση το άσυλο προσπαθώντας να υπερασπιστούμε μια... πλατεία. Τα περίφημα Προπύλαια είναι, κατά την γνώμη μου, το γελοιοδέστερο παράδειγμα ασύλου. Μια πλατεία μπροστά από τις πύλες του πανεπιστημίου, με περαστικούς, μετρό, πλανόδιους που χρησιμοποιείται συνεχώς από τους μπαχαλάκιδες σαν σημείο προστασίας για τον ανόητο πετροπόλεμο τους με τα ΜΑΤ.
Θα προτιμούσα οι Πρυτανικές αρχές να παραχωρούσαν την πλατεία στον Δήμο Αθηναίων και αυτή να μετατρεπόταν από πανεπιστημιακός σε δημόσιος χώρος. Εάν αυτό συνδυαζόταν και με την μετεγκατάσταση του Πολυτεχνείου θεωρώ ότι θα έκλεινε η συζήτηση για το άσυλο μια και καλή.
- Έβλεπα σήμερα το πρωί τον Στυλιανίδη να μιλά για παιδιά με δίκαια αιτήματα που είναι στον δρόμο αυτές τις μέρες. Το είπε χωρίς τσίπα. Ξεχνώντας ότι πέρυσι, τέτοια εποχή, αυτός ήταν Υπουργός Παιδείας. Ξεχνώντας ότι λίγες ώρες μετά την δολοφονία του Γρηγορόπουλου πήγαινε στα μπουζούκια και το γήπεδο. Τι να πω...
- Για το συμπερασμα του φετινού Δεκέμβρη, δυστυχώς, τίποτα δεν άλλαξε απο ένα ποστ του περασμένου Γενάρη και απο μια συζήτηση με τον Νίκο Μπαρδάκη. Δεν μπορούμε καν να συζητάμε για κοινωνική αντίδραση. Αυτήν ακόμα την περιμένουμε...
Το γεγονός ότι δεν έχει καταρρεύσει η χώρα διεθνώς από την ανικανότητα του Καραμανλή, που ποτέ σου δεν άγγιξες πεντέμισι χρόνια, είναι γιατί η διεθνής κοινότητα αναγνωρίζει ότι η Ελλάδα απέκτησε σοβαρό Πρωθυπουργό.
Και πως έγινε αυτό Μάκη; Πηγαίνοντας παντού. Ο Παπανδρέου χορεύει με ιθαγενείς, βρίσκεται διαρκώς σε κίνηση, συναντά ξένους ηγέτες, και παρεμπιπτόντως, Μάκη, προεδρεύει της Σοσιαλιστικής Διεθνούς Με λίγα λόγια, χτίζει συμμαχίες για την Ελλάδα, γίνεται γνωστός. Δεν μένει απομονωμένος μεταξύ Ραφήνας και Μαξίμου, αλλά τρέχει να ανορθώσει το χαμένο κύρος της χώρας του καθημερινά
Δεν περιμένω από εσένα να τα καταλάβεις αυτά. Αν και μάλλον τα καταλαβαίνεις πολύ καλά αλλά δεν σε συμφέρει να τα παραδεχθείς. Με τέτοια φθηνά κολπάκια, όμως, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να γίνεις ακόμα πιο αναξιόπιστος απο ότι, ήδη, είσαι. Κατάλαβες, Μάκη;
Υ.Γ Τα παραπάνω αφορούν το σημερινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Βέτο...
Αφορμή για τα παρακάτω μου έδωσε το, πολύ καλό, άρθρο του Προκόπη Δούκα για την φοροδιαφυγή στην Ελλάδα. Σε ένα σημείο ο Προκόπης γράφει, "σε μια οργανωμένη κοινωνία που θέλει να λέγεται ευνομούμενη και σύγχρονη, τέτοιες δικαιολογίες του στυλ “μα κι ο άλλος πέρασε το φανάρι με κόκκινο”, δεν ευσταθούν".
Είμαι απόλυτα σύμφωνος ότι ο τρόπος με τον οποίο το κράτος ελέγχει τα εισοδήματα μας είναι ημιτελής. Ο έλεγχος για να σταματήσει ένα μεγάλο μέρος εμπόρων, γιατρών, αγροτών κ.τ.λ να φοροδιαφεύγει θα πρέπει - πέρα από συστηματικότερος - να εκσυγχρονιστεί Πέρα, όμως, από όλες αυτές τις κατηγορίες - προσωπικά - δεν μπόρεσα, ποτέ, να καταλάβω τους μισθωτούς.
Ένας μισθωτός είναι σχεδόν αδύνατο να φοροδιαφύγει, πληρώνει κάθε χρόνο ακριβώς όσα αναλογούν στο πραγματικό εισόδημα του. Λόγω της εκτεταμένης φοροδιαφυγής στην χώρα το μερίδιο του κάθε χρόνο αυξάνεται μειώνοντας το πραγματικό του εισόδημα. Πάμε τώρα στην καθημερινότητα αυτού του μισθωτού.
Στην προσπάθεια του να σώσει μερικά ευρώ έχει πάψει να ζητά αποδείξεις για προϊόντα και υπηρεσίες από τον γιατρό του, από τον υδραυλικό, από το κατάστημα που θα ψωνίσει ρούχα. Καθημερινά νιώθει υπερήφανος που καταφέρνει να κρατήσει στην τσέπη του μερικά ευρώ (που δεν ξεπερνούν τα 15-20 κάθε μήνα) χωρίς να καταλαβαίνει ότι αυτή του η συμπεριφορά τον βουλιάζει οικονομικά κάθε χρόνο, όλο και περισσότερο.
Καταρχήν μη ζητώντας απόδειξη ο ελεύθερος επαγγελματίας γλυτώνει την καταβολή του ΦΠΑ στην εφορία. Πέρα όμως από αυτό έχει την άνεση να δηλώσει και μικρότερο κέρδος ρίχνοντας την φορολογία που πρέπει να καταβάλει πολύ χαμηλά. Ο φαύλος κύκλος που προκαλεί αυτή η κίνηση (λιγότερα έσοδα για το κράτος - αναζήτηση επιπρόσθετων εσόδων ) κλείνει και πάλι σε αυτόν με το κράτος να αυξάνει την φορολογία που πρέπει να καταβάλει. Και εκεί τα 200 ευρώ που γλύτωσε από τις αποδείξεις μέσα στο χρόνο αναγκάζεται να τα πληρώσει, πολλές φορές, στο διπλάσιο.
Μπορούμε να ξεκινήσουμε να ζητάμε αποδείξεις; Αν το στοίχημα του κράτους είναι να ελέγξει την φοροδιαφυγή, το δικό μας είναι να σταματήσουμε να γινόμαστε τα κορόιδα του φορολογικού συστήματος. Μπορούμε;
Επειδή η Αλέκα Παπαρήγα και το ΠΑΜΕ, θυμήθηκαν ξανά την... αγωνιστικότητα τους στο όνομα του λαού προσωπικά θυμήθηκα μια σιωπή τους στο όνομα του Πάνου Γερμανού...
Μερικά λινκς είναι "σπασμένα", επειδή το ΚΚΕ δεν έχει μεταφέρει το αρχείο του στο καινούργιο site. Για την ιστορία την ημέρα που η επιτροπή κεφαλαιαγοράς εξέδιδε το χαμηλό πρόστιμο - ντροπή στο Πανο Γερμανό η μόνη ανακοίνωση του ΚΚΕ αφορούσε την ημέρα των γυναικών και τα αγωνιστικά κούλουμα της Αλέκας Παπαρήγα μαζί με την ΚΝΕ.
Υ.Γ Κουράστηκα να ακούω το ΚΚΕ να μιλά - υποκριτικά - τόσο χρόνια εξ ονόματος μου. Κουράστηκα κάθε φορά που κάποιος διαφωνεί μαζί τους ή τους στριμώχνει να τον αποκαλούν εχθρό του λαού. Το ΚΚΕ ξεθώριασε...
